z fr. pieśń, w średniowieczu popularny gatunek wśród dworskich i wędrownych śpiewaków, przeżywa rozkwit w renesansie, stając się utworem wielogłosowym.

włoska pieśń 3‑4 głosowa o prostej budowie i akordowej fakturze, popularna w XV i XVI w.

technika kompozytorska w utworach wielogłosowych.

technika kompozytorska polegająca na dialogowaniu dwóch lub więcej chórów, rozpowszechniona przez kompozytorów szkoły weneckiej.

sposób komponowania, polegający na tym, że każdy temat pojawiający się z nowym fragmentem tekstu zostaje przeprowadzony przez wszystkie głosy.