RN1FZ9V9Q794Q
Na ilustracji widać dwie postacie, które symbolizują muzykę ludową i muzykę nowoczesną. Po lewej stronie znajduje się starsza kobieta z siwymi, kręconymi włosami i serdecznym uśmiechem. Ubrana jest w długą, szeroką, kolorową spódnicę z ludowym wzorem oraz niebieską bluzkę z czerwonym zdobieniem przy dekolcie. Kobieta gra na gitarze akustycznej i wygląda, jakby śpiewała albo grała skoczną, wesołą melodię. Tło za nią jest w odcieniach beżu i bieli, co podkreśla ciepły, tradycyjny charakter tej części ilustracji. Po prawej stronie stoi młody chłopak w nowoczesnych ubraniach — kolorowej bluzie w odcieniach żółci, pomarańczu i czerwieni. Ma na uszach duże niebieskie słuchawki, a przed sobą elektroniczną klawiaturę (syntezator). Chłopak gra na tym instrumencie i uśmiecha się, jakby słuchał muzyki, którą właśnie tworzy. Za nim widać barwne tło w odcieniach fioletu, różu, niebieskiego i żółtego, a także rysunkowe nutki, które symbolizują dźwięki.

Ludowe brzmienia, nowoczesne echa

Spotkanie muzyki ludowej i nowoczesnej.
Źródło: Obraz wygenerowany przy pomocy sztucznej inteligencji (AI) w Canvie., domena publiczna.

Zatrzymaj się na chwilę

Z szlachtą polską - polski lud. Na co liczył Zygmunt Krasiński, wielokrotnie nawołując do jedności w swoim Psalmie miłości? Nie na kulturową wspólnotę przecież, lecz na… cud (jak sam pisał: Jeden tylko, jeden cud). Romantycy wprawdzie odkryli kulturę ludową jako najistotniejszy element kultury narodowej, ale kultura ta rozwijała się niezależnie od kultury innych grup społecznych. I tak było przez cały okres rozwoju społeczeństwa polskiego. Aż do czasów nam współczesnych, w których z kultury ludowej pozostały relikty rozsiane po obszarach zdominowanych przez kulturę masową.

Wyjątkowe zainteresowanie kulturą ludową, rozbudzone w II połowie XVIII w. pismami Johanna Gottfrieda Herdera (czyt.: Johanna Gotfrida Herdera) oraz Jeana‑Jacquesa Rousseau (czyt.: Żana Żaka Russo), wpłynęło m. in. na zainteresowanie XIX‑wiecznych kompozytorów nawiązywaniem do folkloru muzycznego.

Niemiecki muzykolog, Walter Wiora, nazwał tego typu praktyki drugim bytem folkloru, czyli pozbawieniem muzyki tradycyjnej przynajmniej jednego z charakterystycznych dlań elementów, w tym wypadku folklor muzyczny zafunkcjonował poza swym pierwotnym kontekstem. To, co naturalne i powszechne, wprowadzone zostało bowiem w krąg muzyki profesjonalnej.
Choć w odniesieniu do muzyki polskiej najczęściej wskazuje się na patriotyczne bądź ideologiczne bodźce wpływające na zainteresowanie kompozytorów folkloryzmem, motywacje i preferencje twórców były rozmaite, co spróbujemy w dalszej części lekcji przybliżyć.

Nauczysz się
  • Wyjaśniać, czym jest folkloryzm i na czym polega przenoszenie elementów muzyki ludowej do muzyki profesjonalnej.

  • Rozpoznawać cechy charakterystyczne polskiej muzyki ludowej.

  • Wskazywać twórców, którzy inspirowali się folklorem w różnych epokach.

  • Analizować, w jaki sposób kompozytorzy polscy wykorzystywali muzykę ludową do wyrażania tożsamości narodowej i jakie były ich motywacje.

  • Oceniać, jak współczesne podejście do folkloru (np. zespół ElettroVoce, Grzegorz Ciechowski) różni się od dawnych stylizacji i jak łączy tradycję z nowoczesnością.