Spór o uniwersalia.
Na co dzień poruszamy się wśród rzeczy jednostkowych, chociaż w procesach komunikacji używamy nazw ogólnych. Sytuacja ta tworzy problem, który rozwiązujemy niejako automatycznie - w języku, którym posługujemy się na co dzień, tkwi wiele sposobów, dzięki którym, lepiej lub gorzej, orientujemy się, jakie znaczenie wiążemy z daną nazwą. Informacji o znaczeniu dostarcza nam na przykład sytuacja, kontekst słowny lub forma wypowiedzi. Filozofia jednak dąży do tego, by nazwom przypisać trwałe znaczenie, czyli uczynić je pojęciami ścisłymi oraz dąży do formułowania pojęć i sądów ogólnych. Stąd wywodzi się jej zainteresowanie pytaniami o możliwość rozstrzygania wielu pytań związanych z używaniem języka.
W filozofii późniejszej realizm pojęciowy obecny był m.in. w kartezjanizmie, szkole idealizmu niemieckiego oraz fenomenologii, ale znaczenie tego stanowiska zmniejszało się w miarę rozwoju nauk nowożytnych i związanej z nimi epistemologii empirystycznej.
Współcześnie spór o powszechniki toczy się wokół logiki oraz matematyki i wyraża się w pytaniu:
Zagadnienia i kierunki filozofii(...) czy nauki aprioryczne, a więc takie nauki, jak na przykład matematyka, badają jakiś w pełni rzeczywisty, choć zupełnie od świata danego nam w doświadczeniu zmysłowym odrębny świat tzw. tworów idealnych, jak na przykład liczby, funkcje matematyczne itp., który istnieje w sposób zupełnie od naszego umysłu niezależny, czy też świat taki w ogóle nie istnieje.
Źródło: Kazimierz Ajdukiewicz, Zagadnienia i kierunki filozofii, Warszawa 2008, s. 108–109.
Realiści utrzymują tezę o istnieniu odrębnego świata tworów matematycznych, antyrealiści (szkół antyrealistycznych jest w filozofii matematyki kilka) ją odrzucają, traktując matematykę jako coś konwencjonalnego. Pewien aspekt tego sporu wiąże się z praktycznym wykorzystaniem instrumentów matematycznych. Zarówno gdy przyjmiemy stanowisko realistyczne, jak i wówczas, gdy przyjmiemy stanowisko nominalistyczne, ciekawe, choć nierozstrzygnięte, pozostaje pytanie o przyczyny skuteczności instrumentów matematycznych w praktycznym manipulowaniu rzeczami.
Jak istnieją uniwersalia?
Stanowiska w sporze o uniwersalia na przestrzeni wieków.
Główne stanowiska w sporze | Teza w kwestii istnienia | Przedstawiciele |
skrajny realizm, platonizm | Uniwersalia istnieją realnie (niezależnie od umysłu), samodzielnie, poza przedmiotami zmysłowymi. | Platon, Augustyn |
realizm umiarkowany | Uniwersalia istnieją realnie (niezależnie od umysłu), ale niesamodzielnie, w jednostkowych przedmiotach zmysłowych. | Arystoteles, Tomasz z Akwinu. |
konceptualizm (umiarkowany nominalizm) | Uniwersalia nie istnieją poza umysłem, istnieją tylko w umyśle jako pojęcia ogólne. | Boecjusz, Immanuel Kant |
nominalizm | Uniwersalia nie istnieją ani poza umysłem, ani w umyśle. Są tylko nazwy ogólne (twory językowe) | Piotr Abelard, Roscelin, Wilhelm Ockham. |
2. W sporze o powszechniki Platon zajął stanowisko (tu wybierz) 1. starożytnej Grecji, 2. istnienia powszechników, 3. skrajnego realizmu, 4. umiarkowanego realizmu.
3. W sporze o powszechniki Arystoteles zajął stanowisko (tu wybierz) 1. starożytnej Grecji, 2. istnienia powszechników, 3. skrajnego realizmu, 4. umiarkowanego realizmu.
4. Przedmiotem sporu o powszechniki jest kwestia (tu wybierz) 1. starożytnej Grecji, 2. istnienia powszechników, 3. skrajnego realizmu, 4. umiarkowanego realizmu.
Słownik
istniejący sam z siebie, mocą swej własnej istoty i natury, bez przyczyny zewnętrznej
(gr. episteme – wiedza, umiejętność, zrozumienie + gr. logos – logos – nauka, myśl) inaczej: racjonalizm metodologiczny, aprioryzm; stanowisko filozoficzne, zgodnie z głównymi źródłami zdobywania wiedzy jest rozum i rozumowania aprioryczne
każde wyrażenie, które może pełnić funkcję podmiotu lub orzecznika
rzeczy posiadające więcej niż jeden desygnat, określające wiele rzeczy (np. pies, drzewo, człowiek)
(łac. nomina – nazwa) stanowisko filozoficzne w sporze o uniwersalia, odmawiające realnego istnienia pojęciom ogólnym, uznające je za nazwy służące do komunikacji
cechy i własności rzeczy (zieloność), stany rzeczy (wściekłość), relacje (wyższość) i zdarzenia (spanie)
stanowisko filozoficzne twierdzące, że pojęcia ogólne mają zastosowanie tylko do słów (nominacji) i nawyków umysłowych, zakłada istnienie tylko konkretnych, pojedynczych rzeczy
sposób istnienia jakiegoś przedmiotu: istniejący rzeczywiście lub intencjonalnie, realnie lub fikcyjnie, aktualnie lub potencjalnie, koniecznie lub przygodnie, fizycznie lub niefizycznie, konkretnie lub abstrakcyjnie