Filozofowie nigdy nie byli ze sobą zgodni i od zawsze dzielili się na szkoły i obozy. Sokrates i Platon w imię obiektywnych norm moralnych zwalczali w starożytnej Grecji sofistówsofiścisofistów, którzy stali na stanowisku relatywistycznym. Sto lat później, już w epoce hellenistycznej, stoicy w sporze o istotę szczęścia spierali się z epikurejczykami – pierwsi stawiali na doskonałość moralną, drudzy – na przyjemność. W epoce średniowiecznej toczono spór o uniwersaliauniwersaliauniwersalia, a filozofowie dzielili się na realistów i nominalistów. We wczesnej nowożytności linia podziału przebiegała w obszarze epistemologii – czy prawdę poznajemy raczej rozumem czy raczej zmysłami? W zależności od udzielanej odpowiedzi filozofowie podzielili się na racjonalistówracjonalizmracjonalistów bądź empirystówempiryzmempirystów. To tylko wybrane wielkie rozłamy w filozofii. Wydaje się, że w filozofii współczesnej analogiczną linię demarkacyjną znajdujemy w podziale na filozofię analityczną i nieanalityczną. Granica nie jest ostra, pojęcia nie są precyzyjne. Spór jednak jest zażarty i dzieli filozofów. Niektórzy traktują go na tyle poważnie, że znajdując się po jednej jego stronie, odmawiają swoim oponentom miana prawdziwych filozofów. I tak, filozofowie analityczni zarzucają nieanalitycznym mętność, niejasność oraz mylenie pojęć. Filozofia nieanalityczna to dla nich bardziej poezja niż prawdziwa filozofia. Z kolei ze strony przeciwnej padają zarzuty o jałowość i sterylność. 

Filozofia analityczna chce być przede wszystkim krytyczną analizą wszelkich prawd. Koncentruje się na znaczeniu i metodzie. Nie szuka syntezy, nie próbuje tworzyć wielkich nowych systemów. Nie daje odpowiedzi, ale zastanawia się nad sposobem stawiania pytań. Miewa też lekceważące podejście do historii filozofii.

Czym jest język? Czy tylko narzędziem komunikacji? Czy ma wpływ na nasze codzienne poznanie świata? Czy ma wpływ na poznanie naukowe? Czy ogranicza, czy raczej poszerza możliwości poznania naukowego? A jeśli wpływa na nasze poznanie, to jak go używać, by służył temu poznaniu jak najlepiej, by prowadził do prawdy o rzeczywistości? Czy są języki lepsze od innych? Czy języki sztuczne służą lepiej docieraniu do rzeczywistości? I wreszcie – czym jest prawda? Czy docieramy do niej w językowym opisie świata? Takie pytania stawia m.in. filozofia analityczna.