Prawdziwe imię Platona brzmiało Arystokles, przydomek „Platon” (z gr. „szeroki”) miał pochodzić od jego szerokiej budowy ciała lub szerokich barków, był podobno silny i wysportowany, zajmował się zapasami. Brał udział w igrzyskach olimpijskich, uczestniczył w wyprawach wojennych.

Protagoras z Abdery (ok. 485 – ok. 411 p.n.e) – filozof, sofista, twórca stwierdzenia, zgodnie z którym człowiek jest miarą wszystkiego, łac. homo mensura.

sofiści (gr. sophía – mądrość, sophistés – mędrzec, filozof) – wędrowni nauczyciele greccy działający na przełomie V i IV w. p.n.e., których zadaniem było przygotowanie młodych obywateli do życia publicznego; nauczali filozofii, retoryki, etyki i polityki; głosili relatywizm (prawda jest względna), pragmatyzm (kryterium działania oraz prawdy jest użyteczność), konwencjonalizm (nie ma prawdy uniwersalnej, są jedynie umowy co do tego, co jest prawdziwe) oraz sensualizm (źródłem wiedzy jest poznanie zmysłowe).

Sokrates (ok. 470–399 p.n.e.) –filozof i nauczyciel Platona. W centrum swoich rozważań stawiał człowieka i jego życie; jest także autorem słynnego powiedzenia: „wiem, że nic nie wiem”.
Od Sokratesa pochodzi pogląd, że wiedza zawarta jest w pojęciach ogólnych. Poznanie tego, czym jest dobro oraz inne pojęcia etyczne, polegało na ustaleniu, jak je rozumiemy, czyli na ich zdefiniowaniu — czemu służyła metoda majeutyczna. Pogląd ten przejął od Sokratesa Platon, rozszerzając jego zastosowanie na wszystkie pojęcia, a nie tylko etyczne.

Pitagorejczycy wierzyli, że dusza ludzka jest nieśmiertelna i podlega metempsychozie – wędrówce przez kolejne wcielenia. Oczyszczenie duszy, niezbędne do uwolnienia jej z tego cyklu, osiąga się poprzez surowy tryb życia, udział w misteriach oraz zgłębianie wiedzy, zwłaszcza matematycznej. Ich filozofia łączyła mistycyzm z matematyką, traktując liczbę jako zasadę wszelkiego bytu. Uważali, że liczby rządzą światem, a wszystkie zjawiska dają się sprowadzić do relacji liczbowych. Poglądy pitagorejskie wywarły silny wpływ na Platona, a poprzez niego na całą tradycję filozofii zachodniej.

Eleaci– grecka szkoła filozoficzna wywodząca się z miasta Elea w południowej Italii. Jej założycielem był Parmenides (VI/V w. p.n.e.), a najbardziej znanym uczniem – Zenon z Elei, autor słynnych paradoksów, takich jak paradoks Achillesa i żółwia. Eleaci głosili, że byt jest jeden, niepodzielny, niezmienny i wieczny, a ruch i zmiana są jedynie złudzeniem zmysłów. Ich poglądy przeciwstawiały się filozofii Heraklita, który twierdził, że wszystko podlega ciągłej przemianie.

zwolennicy Heraklita, do których należał m.in. Kratylos, grecki filozof i pierwszy nauczyciel Platona. Utrzymywał on, że nie tylko nie da się wejść dwa razy do tej samej rzeki (jak twierdził Heraklit), lecz nawet raz, ponieważ woda nieustannie płynie i zmienia się. Był oszczędny w słowach, ponieważ uważał, że nie są one w stanie oddać sensu przemijającej chwili.

Heraklit z Efezu (ok. 544–480 p.n.e.) – filozof joński, który za arché uważał wodę i przyjmował istnienie odwiecznego prawa kosmicznego (Logosu), odpowiadającego za wszelkie zmiany dokonujące się w rzeczywistości i ich harmonijność. 

Parmenides z Elei (ok. 515–450 przed Chr.) – filozof grecki ze szkoły eleackiej; największy starożytny obrońca monizmu ilościowego, czyli poglądu, że istnieje tylko jeden niezmienny byt, a wielość dana w doświadczeniu zmysłowym jest złudzeniem.