Pod lupą nowej wiedzy

Impresjonizm, który pojawił się w Paryżu w II poł. XIX w., był rewolucją w ówczesnej sztuce światowej. Grupa malarzy, która poszukiwała odpowiedniego dla siebie wyrazu twórczego, oparła się na najnowszych odkryciach nauki w zakresie postrzegania, pragnąc przełamać skostniałość akademizmu i pokazać światu zupełnie nową drogę w malarstwie. Oprócz pionierów tj. Moneta i Renoira , byli również inni bardzo istotni tworzący ten nurt, m.in.: Camille Pissarro, Alfred Sisley oraz Berthe Morisot . Każdy z tych twórców stanowił wielką indywidualność, spajała ich jednak wspólna idea żywego koloru i nowej techniki malarskiej, która daje dopiero w oku widza efekt łączenia się barw.

RJ3AL9XF5NNJ5

Ilustracja przedstawia obraz Camille Pissarro pt. Autoportret. Obraz przedstawia portret mężczyzny z długą, siwą brodą, ubranego w ciemny strój. Postać ukazana jest w ujęciu popiersia, na neutralnym, jasnym tle, na którym widoczne są fragmenty przypominające szkice lub pejzaże w delikatnych, pastelowych barwach. Styl malarski jest swobodny, z widocznymi pociągnięciami pędzla, co nadaje całości lekkości i impresjonistycznego charakteru. Kolorystyka jest stonowana, z przewagą brązów, szarości i beżów, przełamanych subtelnymi akcentami zieleni i błękitu w tle. Kompozycja skupia się na górnej części sylwetki, a szczególny nacisk położony jest na realistyczne oddanie faktury brody i tkaniny ubrania. Tło jest uproszczone, co pozwala skupić uwagę na postaci.

Camille Pissarro, najstarszy z nich, zauroczony Corotem, Milletem i Courbetem (Szkoła Barbizon) maluje pierwsze swe obrazy w duchu realizmu. Można powiedzieć, że z jednej strony jest spadkobiercą Szkoły Barbizon, z drugiej zaś tym, który przyczynia się najbardziej do uformowania i rozwoju impresjonistów. Później przekazuje swą wiedzę w tym zakresie innym malarzom, wspierając ich w rozwoju, m.in. Gauguinowi, Cezanne’owi, Seuratowi. Przykładem obrazu w duchu realizmu jest, (Camille Pissarro, La Varenne de St. Hilaire, 1863).

R1X8Z2Q9OJMEZ

Ilustracja przedstawia obraz pt. „La Varenne de St. Hilaire” autorstwa Camille Pissarro Obraz przedstawia spokojny, słoneczny krajobraz wiejski. Na pierwszym planie rozciąga się zielona łąka, na której widać kilka postaci – prawdopodobnie kobiety i dzieci – zajętych codziennymi czynnościami. Jedna z kobiet niesie kosz, a inne osoby siedzą lub stoją w trawie. W tle rosną wysmukłe topole i gęste kępy drzew, które oddzielają pole od dalszych zabudowań. Na horyzoncie widać łagodne wzgórza oraz fragmenty wsi lub miasteczka. Niebo jest jasne, błękitne, z delikatnymi obłokami, co nadaje scenie pogodny i sielankowy nastrój. Kompozycja obrazu jest zrównoważona i harmonijna, a ciepłe barwy i miękkie pociągnięcia pędzla podkreślają naturalne piękno krajobrazu.

Od roku 1869 Pissarro pracuje prawie wyłącznie w terenie. Obrazy wykonywane są szybciej i po wykonaniu zachowują spontaniczność szkicu. Ich faktura zmienia się, pociągnięcia pędzla naśladują technikę Moneta, są lżejsze, bardziej kropkowane, paleta staje się bardziej błyszcząca i kontrastuje z jednolitymi, nieco przygłuszonymi barwami pejzaży z lat sześćdziesiątych. Droga z Wersalu do Louveciennes jest reprezentatywnym obrazem z tego okresu, gdyż łączy cechy pierwszego etapu malowania (część lewa o tonacji ciemnej i kolorach zwartych) z nową epoką impresjonistyczną w życiu Pissarra (część prawa: jasne kolory, lekka faktura, efekty światła).

RETXQEPZMCPAR

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Droga z Wersalu do Louveciennes ” autorstwa Camille Pissarro . Obraz przedstawia spokojną, wiejską scenę w ciepłym, słonecznym świetle. Na pierwszym planie, po lewej stronie, widzimy dwie kobiety stojące przy ogrodzeniu porośniętym kwiatami. Jedna z nich ubrana jest w długą, ciemną suknię, druga w jaśniejszy strój z czepkiem na głowie. Rozmawiają ze sobą, a ich sylwetki kontrastują z jasnym tłem. Środkowy plan ukazuje piaszczystą drogę biegnącą w głąb obrazu, wzdłuż której rosną wysokie drzewa rzucające delikatny cień. Po prawej stronie drogi stoją jasne, wiejskie zabudowania z dachami krytymi dachówką. W oddali widać kolejną parę dorosłych z dzieckiem, idących w stronę widza. Horyzont otwiera się na rozległy krajobraz, a niebo jest jasnoniebieskie z kilkoma chmurami, co nadaje scenie lekkości i świeżości.

Do głównych dzieł z okresu impresjonistycznego należy obraz Żniwa w Montfoucault (1876). Widać na nim opanowanie warsztatu, swobodę kompozycji i doboru kolorów. Technika obrazu to grube pędzle i miejscami szpachelka, dzieli płótno na kilka zdecydowanych niezależnych części kolorystycznych. Temat lata jest tutaj bardzo sugestywny.

R1S5F2KOPFCZL

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Żniwa w  Montfoucault ” autorstwa Camille Pissarro. Obraz przedstawia letni krajobraz wiejski z polami po żniwach. Na pierwszym planie widoczne są duże snopy zboża ustawione w kilku miejscach na złocistym polu. Po prawej stronie, w pobliżu jednego ze stogów, stoi kobieta ubrana w długą spódnicę i jasną bluzkę, trzymająca coś w rękach. W tle rozciąga się pas zielonych drzew, a nad nimi rozpościera się niebo z białymi, kłębiastymi chmurami na tle błękitu. Kolorystyka obrazu jest ciepła i naturalna – dominują odcienie żółci, zieleni i błękitu. Pociągnięcia pędzla są swobodne, co nadaje scenie lekkości i wrażenia ruchu chmur oraz migotania światła na polu. Całość oddaje spokojną, sielankową atmosferę wsi w pełni lata.

Obraz Czerwone dachy, zakątek wsi, efekt zimy został przedstawiony na trzeciej wystawie impresjonistów w 1877 r. Jest jednym z najbardziej dojrzałych jego dzieł. W czasie tym faktura obrazów zmienia się. Warstwa farby jest gęsta i gruba (nie tak jak w latach 70. cienka i rzadka). Płótno pokrywa zbita sieć składająca się z nielicznych ilości maleńkich i oddzielonych od siebie plamek. Widziane z odległości oddaje głęboką i mieniącą się całość. Co więcej, tak jak zauważył krytyk Rewald, harmonijna gęstość wydobywa z dzieła „bogactwo gradacji, która przypomina emalię”.

RKZQ3F3UB2SMA

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Czerwone dachy, zakątek wsi, efekt zimy” autorstwa Camille'a Pissarro. Obraz przedstawia malowniczy widok wiejskiej osady otoczonej drzewami i wzgórzami. W centrum kompozycji znajdują się budynki o jasnych ścianach i charakterystycznych czerwonych dachach, które kontrastują z otaczającą je zielenią i brązami. W tle widać łagodnie wznoszące się pola, podzielone na różnokolorowe pasy upraw. Drzewa na pierwszym planie są pozbawione liści, co sugeruje późną jesień lub zimę. Gałęzie tworzą ażurową siatkę, przez którą prześwituje zabudowa. Kolorystyka obrazu jest ciepła, z przewagą odcieni żółci, czerwieni i zieleni, a sposób nakładania farby jest charakterystyczny dla impresjonizmu – krótkie, wyraźne pociągnięcia pędzla.

Na początku lat 80. Pissarro skłania się ku nowym technikom tj. gwasz, pastele, litografia czy grawiura. Techniki graficzne zmuszają go do pracy w atelier, przez co traci kontakt z naturą. Postaci wychodzą na pierwszy plan, za to pejzaż staje się jedynie tłem. Pissarro zapożycza często pozy postaci od Milleta. W przeciwieństwie do niego, nie idealizuje ich, nie mają patosu ani monumentalności. Kolory powstają z ciasnej sieci ukośnych kresek (technika ta często wykorzystywana jest w litografii i sztuce grawerskiej). Ta szczególna faktura umożliwia subtelne wycieniowanie światła i ułatwia harmonijne połączenie głębi obrazu z postaciami.

Po roku 1885 Pissarro inspiruje się malarstwem Seurata i zapoczątkowanym przez niego pointylizmem lub inaczej zwanym neoimpresjonizmem. Polega ona na nakładaniu kolorów jeden obok drugiego według praw uzupełniania się i kontrastu barw. Na fakturę obrazu składają się maleńkie okrągłe dotknięcia pędzla, które tworzą plamy o zróżnicowanych kolorach. Plamy te łączą się w oku widza. Jest to rozszczepienie impresjonizmu na ściśle naukowe podejście do sposobu postrzegania. Pissarro odchodzi w tym czasie zupełnie od intuicyjnego traktowania natury, usztywnia swój styl. Przykładem może być obraz Widok z mojego okna, Eragny‑sur‑Epte, 1886‑1888, który zostaje wystawiony na ósmej ostatniej już wystawie impresjonistów w 1886 r.

R1RZSX84M6LV9

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Widok z mojego okna, Eragny‑sur‑Epte” autorstwa Camilla Pissarro. Obraz przedstawia widok z okna na wiejskie gospodarstwo i rozległe pola. Na pierwszym planie jest fragment ogrodu z grządkami warzywnymi oraz zielonym trawnikiem, po którym chodzi kobieta w długiej sukni, otoczona przez kilka kur. Po lewej stronie znajduje się zabudowanie gospodarcze z czerwonym dachem i łukowymi przejściami, a w środkowej części kompozycji sad z równomiernie rozmieszczonymi drzewami owocowymi. Dalej, w tle, rozciągają się zielone łąki, na których pasą się krowy. Horyzont zamyka linia drzew i delikatnie zamglone wzgórza. Kolorystyka obrazu jest jasna i harmonijna – dominują odcienie zieleni, żółci i ciepłych brązów, a całość utrzymana jest w technice drobnych uderzeń pędzla, charakterystycznej dla pointylizmu.

Od 1889 Pissarro cierpi na chroniczne zapalenie oczu i przestaje malować w plenerze. Zmuszony do pracy w zamkniętych pomieszczeniach patrzy na świat przez okna. Zaczyna się okres malowania pejzaży miejskich z pokojów hotelowych. Tematami są bulwary, aleje, place, mosty, porty, kościoły i etc. To ostatni etap jego kariery. Przykładem jest obraz Bulwar Montmartre, zachód słońca, 1897.

RQXCCGN1Q6V9U

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Bulwar Montmartre ” autorstwa Camilla Pissarro . Obraz przedstawia tętniący życiem bulwar w Paryżu, widziany z okna na piętrze budynku. Po obu stronach szerokiej ulicy stoją wysokie, eleganckie kamienice z charakterystycznymi dachami i licznymi kominami, a na niebie unoszą się delikatne chmury. Wzdłuż chodników rosną drzewa, częściowo pokryte liśćmi, co sugeruje wiosnę lub wczesną jesień. Ulica jest pełna licznych powozów oraz pieszych spacerujących po chodnikach. Artysta zastosował technikę z miękkimi, krótkimi pociągnięciami pędzla i rozproszonym światłem, co nadaje scenie lekkości i wrażenia ulotności chwili. Kolorystyka jest ciepła i harmonijna – dominują odcienie beżu, brązu, zieleni i błękitu. Całość oddaje atmosferę miejskiego gwaru i dynamiki życia w XIX‑wiecznego Paryża.

Jest to powrót Pissarra do impresjonizmu z lat wcześniejszych. Odnajdujemy w nich tę samą płynność i ruchliwość, kompozycję delikatną, lekką, rzec by można lotną. Ten styl kontrastuje z wypracowaną gęstą, masywną fakturą pejzaży wiejskich z końca lat 80.

RMPQH44OPNU1B

Ilustracja przedstawia Alfreda Sisleya. Na czarno‑białej fotografii widoczny jest mężczyzna stojący w swobodnej pozie. Ubrany jest w długi, ciemny płaszcz, pod którym ma kamizelkę w drobną kratę oraz koszulę z krawatem lub fular. Jedna ręka spoczywa w kieszeni, a w drugiej trzyma niewielki przedmiot, prawdopodobnie papieros. Tło jest jednolite i pozbawione szczegółów, co kieruje uwagę na postać. Styl ubioru oraz technika wykonania zdjęcia wskazują na drugą połowę XIX wieku.

Malarstwo Sisleya charakteryzuje się wrażliwością, powściągliwością, subtelnością barw, troską o kompozycję i harmonię. Nie był artystą cenionym i mimo pomocy znanego marszanda i znawcy malarstwa, Durand‑Ruela, żył w ubóstwie.

Alfred Sisley – impresjonistyczny pejzażysta. Nie doczekał się uznania za życia z powodu przedwczesnej śmierci w wieku 59 lat. Pochodzi z Anglii, jednak całe swe życie spędził we Francji nie licząc paru wypadów na Wyspy. Rozpoczynał w atelier Gleyere’a, gdzie poznał się z Renoirem, Monetem i Bazillem. Od początku pod silnym wpływem Corota i Barbizończyków stworzył tak bardzo typowy dla siebie styl, charakteryzujący się troską o kompozycję, zamiłowaniem do wielkich przestrzeni nieba i pejzaży przeciętych przez ukazaną w perspektywie drogę.

Sisley podobnie jak Pissarro, zauroczony był pięknem Ile‑de‑France i niestrudzenie malował te same miejsca: Louveciennes, Marly, Wersal, Sèvres, a od roku 1880, gdy zamieszkał w Moret‑sur‑Loing, głównie widoki tego miasteczka.

Malarstwo Sisleya charakteryzuje się wrażliwością, powściągliwością, subtelnością barw, troską o kompozycję i harmonię. Nie był artystą cenionym i mimo pomocy znanego marszanda i znawcy malarstwa, Durand‑Ruela, żył w ubóstwie.

Zastosował tutaj klasyczne symbole w realistycznym malarstwie, chodzi o krzyż utworzony przez rozpostarte skrzydła (ewokacja figury Chrystusa). Kolorystyka obrazu utrzymana w szarościach i czerniach, spójnie z realizmem, pędzel prowadzony szeroko, kolory starannie nakładane grubą warstwą.

W roku 1871 Alfred Sisley osiadł w Louveciennes. w tej cichej i spokojnej wiosce regionu Ile‑de‑France znalazł wiele motywów będących źródłem natchnienia. Sisley lubił tworzyć pejzaże, komponując je w sposób geometryczny. Tu usiłował zasugerować złudzenie trzeciego wymiaru, malując drogę prostopadle do obrazu, na wprost patrzącego. Wszystko w tej kompozycji stara się potęgować to wrażenie: drzewa, w których elementy poziome powtarzane są przez ich układające się poziomo na ziemi cienie., dzięki czemu płótno zdaje się charakteryzować rytmicznym układem, w którym lekko pnący się ku górze łuk drogi przecina się z nisko usytuowanym dalszym planem.

R13S37UN97M9Q

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Ulica de la Machine, Louveciennes " autorstwa Alfreda Sisleya. Obraz przedstawia spokojną, prostą drogę wiejską obsadzoną po obu stronach drzewami. Po lewej stronie widoczne są niewielkie domy z ogrodzeniami, a po prawej – mur i zabudowania częściowo zasłonięte przez drzewa. Perspektywa zbieżna prowadzi wzrok w głąb kompozycji, gdzie droga zwęża się i znika na horyzoncie. Niebo jest jasne, lekko zamglone. Kolorystyka jest utrzymana w ciepłych brązach, szarościach i delikatnych błękitach, co podkreśla spokojny, melancholijny nastrój obrazu.

Od lipca do października 1874 Sisley przebywa w Anglii. Maluje tam podlondyńskie wsie. Wychodzi z tego seria obrazów utrzymana w jasnych tonacjach impresjonistycznych. Obraz Droga z Hampton Court do Molesey, 1874 daje kartograficzne podejście do pejzażu oraz kompozycję otwartą. Kolor nakładany jest szybkimi krótkimi pociągnięciami z dużą zręcznością.

RXKD84BFRN1KG

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Droga z Hampton Court do Molesey” autorstwa Alfreda Sisleya. Obraz przedstawia spokojną, słoneczną scenę nad rzeką. Na pierwszym planie widoczna jest szeroka, piaszczysta droga biegnąca po skosie w kierunku oddalonego budynku. Po lewej stronie drogi rośnie trawa i niskie krzewy, a po prawej płynie rzeka, a na niej łodzie z wioślarzami. Po drodze spaceruje kilka osób ubranych w stroje z końca XIX wieku. Po prawej stronie, bliżej widza stoją dwie osoby na brzegu rzeki. Niebo jest jasne, wypełnione rozproszonymi obłokami w odcieniach błękitu, bieli i delikatnego różu. Zieleń drzew i błękit rzeki kontrastuje z ciepłymi barwami drogi.

W 1876 r. Sisley maluje serię obrazów powodzi w rejonie Port‑Marly. Pissarro uważał, że obraz Barka w czasie powodzi w Port‑Marly, 1876, stanowi jedno z arcydzieł Sisleya.

W połowie lat 80. Sisley wykonuje serię pejzaży rzecznych. Przykład obrazu Brzeg rzeki w Saint‑Mammès, 1884 stanowi dowód wielkiej dojrzałości artystycznej. Obrana technika przywodzi na myśl stosowaną przez Renoira, (wybór żywych kolorów, ich połączenie i przeplatanie się).

R1XZVAJS2G37V

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Brzeg rzeki w  Saint‑Mammès ” autorstwa Alfreda Sisleya. Obraz przedstawia spokojny pejzaż nad rzeką. Na pierwszym planie rozciąga się piaszczysty brzeg, na którym stoi kilka osób, mieszkańców lub rybaków. Po prawej stronie znajduje się fragment budynku z czerwonym dachem, częściowo wychodzący poza kadr. Środkowy plan zajmuje szeroka, ciemnoniebieska rzeka. W oddali rozciąga się łagodnie pofałdowane wzgórze porośnięte skąpą roślinnością w odcieniach zieleni, brązu i ochry. Niebo jest jasne, wypełnione miękkimi, rozproszonymi chmurami. Całość utrzymana jest w ciepłej tonacji i namalowana krótkimi, dynamicznymi pociągnięciami pędzla.

W 1880 Sisley zamieszkuje w Moret‑sur‑Loing, gdzie spędzi resztę swojego życia i namaluje wielką liczbę płócien. Jest dojrzałym artystą i w pełni wykorzystuje styl impresjonistyczny. Maluje 12 wersji kościoła w Moret przy różnych oświetleniach.

Pod koniec życia Sisley poświęca się malowaniu pejzaży morskich podczas podróży do Wielkiej Brytanii. Ciekawym przykładem jest obraz Lady’s Cove, Langland Bay, 1897, który daje rozmaitość faktury na jednym pejzażu.

R1CVF8DEOMNAQ

Ilustracja przedstawia malarkę Berthę Morisot. Kobieta siedzi i pozuje do zdjęcia. Ubrana jest w czarną suknię. Włosy ma kręcone, upięte do tyłu. dłonie opiera na poręczy krzesła. Postać kobiety ukazana jest do pasa, jej twarz zwrócona jest w kierunku widza.

Berthe Morisot - jedyna kobieta w początkach grupy impresjonistów. Jej paletę barw cechuje zachwycająca jasność. Maluje głównie kobiety w trakcie codziennego życia, uchwycone bardzo subtelnie dają obraz zawieszonej rzeczywistości. Malarstwo to jej racja bytu.

Niewiele dzieł zachowało się z wczesnego okresu twórczości. Noszą wyraźne znamię wpływu Corota, czyli realizmu. Malarstwo jej zmienia się pod wpływem Maneta (od 1868). Wyraźnie zaznacza się impresjonizm, który staje się wiodący w jej dziełach.

Obraz Kołyska (1872) jest dojrzałą już pracą artystki. Stosuje efekty barw i przezroczystości. Kompozycja statyczna po przekątnej dzieli obraz na dwie części. Obraz wypełnia uczucie lekkości i łagodności - wyraz intymnego szczęścia.

R1F26USJA1HTH

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Kołysanka” autorstwa Berthy Morisot. Obraz ukazuje kobietę oraz małe dziecko, które leży w kołysce. Matka ubrana jest w granatową sukienkę i białą koszulę. Widać na jej twarzy zmęczenie i znudzenie. Maleństwo ma na sobie jasne ubranko. Na obrazie przeważają kolory jasne, prócz granatowego ubrania chłopca oraz czarnej ściany ukazanej w oddali. Nastrój dzieła wydaje się być spokojny.

W roku 1874 Morisot staje się już uznaną malarką. Poszukuje sposobu pozwalającego na uchwycenie dynamicznego i ulotnego aspektu rzeczywistości. Maluje pejzaże z postaciami, które świadczą o bardzo silnym odczuwaniu przyrody oraz o odebranych lekcjach u Corota. Polowanie na motyle, 1874 to wyraz dynamicznego ujęcia przyrody (tematem jest letni spacer jej siostry Edmy z dziećmi) poprzez rozlewające się plamy światła wśród zieleni z kontrastującą statycznością postaci.

R1T9ZZ3V4CLOL

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Polowanie na motyle” autorstwa Berthy Morisot. Obraz ukazuje kobietę, która ma na sobie białą suknię a w ręku trzyma długi kij z siatka na motyle. Równolegle do jej wyprostowanej, centralnie umieszczonej sylwetki rośnie wątłe drzewo, które oddziela ją od dzieci. Jej postać zatopiona w mieniącej się wszystkimi odcieniami zieleni rozjaśnia obraz. Dynamizm płótna wzbogaca siła życiowa drzewa znajdującego się na prawo od niej oraz efekty świetlne – jasne,, rozlewające się po ziemi plamy światła, jego migotliwe rozbłyski u stóp znajdujących się w tle drzew.

Śmiałą kompozycję obrazu Morisot zastosowała w obrazie Eugène Manet na wyspie Wight, 1875, gdzie przedstawia interakcję dwóch przestrzeni: wnętrza pokoju z widokiem za oknem. Malarka żyje pełnią szczęścia po ślubie z bratem Eduarda Maneta Eugenem wyrusza na wyspę Wight, gdzie maluje serię obrazów i szkiców przepojonych jasnymi barwami i bardziej nerwowymi pociągnięciami pędzla. Zrywa już definitywnie z akademizmem. Charakterystycznym motywem tego okresu jest niedokańczanie prac.

RQX8KA4LSE1F1

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Eugène Manet na wyspie Wight” autorstwa Berthy Morisot. Obraz ukazuje portret męża Morisot . Malarka portretuje go patrząc przez okno na przechodniów i statki widoczne w oddali. Mężczyzna ubrany w kapelusz i jasny garnitur. Ma długą brodę i wąsy. Przestrzeń między ramą podniesionego okna i płotem ogrodu, tworząc wydłużony prostokąt, który zdaje się pokrywać to, co widzi oko Eugena Maneta , przypomina otwór obiektywu.

Ulubionym motywem Berthy są kobiety. Maluje je w codziennych intymnych czynnościach z pełną czułością i delikatnością, jak również w miejscach publicznych tj, teatr, bal, park, ogród.

W 1878 r. Morisot wydaje na świat córkę, która staje się głównym modelem i szczęściem malarki. W 1881 r. Bertha przeprowadza się z rodziną do uroczego domu z ogrodem nad Sekwaną w podparyskim Bougival. Powstaje seria obrazów przepojonych szczęściem i brakiem skrępowania w nakładaniu farby. Pociągnięcia pędzla są bardziej energiczne i szybsze, brak szczegółów. Obraz Lekcja w ogrodzie, 1886 jest wirem letniej przyrody. Farba nakładana jest w sposób gwałtowny – chłosta płótno pędzlami.

R125REKATGS3Q

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Lekcja w ogrodzie” autorstwa Berthy Morisot Obraz ukazuje scenę w ogrodzie, w której na pierwszym planie widoczny jest rozległy, zielony trawnik, namalowany swobodnymi, krótkimi pociągnięciami pędzla charakterystycznymi dla impresjonizmu. W tle, pośród bujnej roślinności i kwitnących krzewów, siedzą na ławce dwie postacie – dorosły mężczyzna i dziecko. Postacie ubrane są w jasne, letnie stroje, a na głowach mają kapelusze chroniące przed słońcem. Ich sylwetki są malowane luźno, bez wyraźnego konturu, co nadaje scenie lekkości i wrażenia ulotności chwili. Kolorystyka obrazu jest zdominowana przez odcienie zieleni, błękitu i żółci, z akcentami barwnych kwiatów po lewej stronie. Światło słoneczne rozświetla trawnik i fragmenty postaci, tworząc wrażenie ciepłego, letniego popołudnia.

Lekkość sposobu malowania przejawia się w obrazie Julie Manet i jej chart Laerte, 1893. Jest to czas, gdy malarka zapisuje swe uwagi dotyczące sztuki, podsumowuje swe przemyślenia. Ostatni etap twórczości to wyraźniejsze pociągnięcia pędzlem widoczne dobrze w obrazie Mała Marcelle, 1895.

RC97PUF3LZKND

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Julie Manet i jej chart Laerte . ” autorstwa Berthy Morisot. Centralnym punktem kompozycji jest siedząca postać młodej kobiety ubrana w ciemną, obszerną suknię z bufiastymi rękawami. Osoba siedzi na jasnej sofie, przed nią stoi niewielki pies, patrzący w górę z wyraźną uwagą. Tło jest malowane swobodnie, niemal szkicowo: krzesło, fragment obrazu na ścianie, miękkie plamy barw sugerujące wnętrze pokoju. Pociągnięcia pędzla są ekspresyjne, a kolory delikatnie się przenikają.

R2RR3ZQF3JD5L

Ilustracja przedstawia obraz pt. „Mała Marcelle" autorstwa Berthy Morisot. Obraz przedstawia siedzącą dziewczynkę o brązowych włosach, ubraną w białą sukienkę. Ukazana jest w sposób subtelny, wyraz twarzy wskazuje na zamyślenie, skupienie. Biel sukienki i ekspresyjne tło w tonacji ciemnych czerwieni, oraz dynamiczne pociągnięcia pędzla przypominające rysunkowe kreski budują ekspresję kompozycji.

Impresjonizm, który narodził się we Francji w drugiej połowie XIX wieku, stworzył nową wizję malarstwa opartą na obserwacji światła, koloru i ulotności chwili. Choć twórców tego nurtu łączyło wspólne dążenie do uchwycenia wrażeń wzrokowych i odejścia od akademickich zasad, każdy z nich rozwijał własny, indywidualny język artystyczny. Twórczość Camille Pissarro, Alfred Sisley oraz Berthe Morisot ukazuje różnorodność dróg, którymi rozwijał się impresjonizm. Indywidualne ścieżki tych artystów pokazują, że impresjonizm nie był jednolitym stylem, lecz raczej wspólną ideą artystycznego poszukiwania. Każdy z twórców rozwijał ją w odmienny sposób, wzbogacając malarstwo o nowe rozwiązania formalne i tematyczne. Dzięki temu impresjonizm stał się jednym z najważniejszych punktów zwrotnych w historii sztuki nowoczesnej.