Skup się na rozpoznaniu stylu i epoki: pierwszy obraz to gotycka architektura, drugi to scena rodzajowa z końmi, trzeci to impresjonistyczne ujęcie ulicy – tytuły są bardzo znane i łatwo je dopasować po charakterystycznym sposobie malowania.

Skup się na różnicy między Morisot a Sisleyem: Morisot maluje postacie (portrety, sceny domowe), a Sisley pejzaże (zatoki, rzeki, powodzie). Dzięki temu łatwo dopasować, które obrazy są ludzkie, a które krajobrazowe.

Skup się na tym, że Bertha Morisot wyszła za mąż właśnie za członka rodziny Maneta – nie za żadnego z pozostałych impresjonistów.

Wybierz najbardziej miejską, ruchliwą scenę z tłumem i ulicą – Bulwar Montmartre to typowy paryski widok pełen ruchu.

Zwróć uwagę na tematykę, sposób przedstawiania światła i koloru oraz technikę malarską każdego z artystów.

Teza: Impresjonistów łączyły wspólne założenia dotyczące światła, koloru i sposobu malowania, jednak Pissarro, Sisley i Morisot realizowali je w odmienny sposób. 

Argumenty i przykłady:

Camille Pissarro - jego droga prowadziła od realizmu i wpływów barbizończyków do impresjonizmu, a następnie do zainteresowania pointylizmem. Przykładem przemian są La Varenne de St. Hilaire, Droga z Wersalu do Louveciennes, Żniwa w Montfoucault oraz Widok z mojego okna, Eragny‑sur‑Epte. 

Alfred Sisley – koncentrował się przede wszystkim na pejzażu, zwracając uwagę na kompozycję, wielkie przestrzenie nieba, drogi i efekty światła. Można przywołać Ulicę de la Machine, Louveciennes, Barkę w czasie powodzi w Port‑Marly i Kościół w Moret w słońcu. 

Berthe Morisot – szczególnie interesowały ją postacie, zwłaszcza kobiety, codzienność i sceny intymne. W Kołysce, Polowaniu na motyle i Lekcji w ogrodzie wykorzystuje jasną paletę, swobodne pociągnięcia pędzla i efekty światła. Wszyscy troje odchodzili od akademizmu, ale każdy inaczej rozwijał impresjonistyczny sposób widzenia rzeczywistości. Wniosek: Pissarro, Sisley i Morisot pokazują, że impresjonizm nie był jednolitym stylem, lecz wspólną ideą, którą artyści mogli realizować za pomocą różnych tematów i rozwiązań formalnych.

Zwróć uwagę na tematykę, sposób przedstawiania światła i koloru oraz technikę malarską każdego z artystów.

Teza:
Impresjonistów łączyły wspólne założenia dotyczące światła, koloru i sposobu malowania, jednak Pissarro, Sisley i Morisot realizowali je w odmienny sposób.

Argumenty i przykłady:

• Camille Pissarro – jego droga prowadziła od realizmu i wpływów barbizończyków do impresjonizmu, a następnie do zainteresowania pointylizmem. Przykładem przemian są: La Varenne de St. Hilaire, Droga z Wersalu do Louveciennes, Żniwa w Montfoucault oraz Widok z mojego okna, Eragny‑sur‑Epte.**

• Alfred Sisley – koncentrował się przede wszystkim na pejzażu, zwracając uwagę na kompozycję, wielkie przestrzenie nieba, drogi i efekty światła. Można przywołać Ulicę de la Machine, Louveciennes, Barkę w czasie powodzi w Port‑Marly i Kościół w Moret w słońcu.

• Berthe Morisot – szczególnie interesowały ją postacie, zwłaszcza kobiety, codzienność i sceny intymne. W Kołysce, Polowaniu na motyle i Lekcji w ogrodzie wykorzystuje jasną paletę, swobodne pociągnięcia pędzla i efekty światła.

Wniosek:
Pissarro, Sisley i Morisot pokazują, że impresjonizm nie był jednolitym stylem, lecz wspólną ideą, którą artyści mogli realizować za pomocą różnych tematów i rozwiązań formalnych.

Zwróć uwagę na to, jak światło wiąże się z kolorem, plamą barwną, układem planów, perspektywą oraz sposobem prowadzenia pędzla. Pokaż, że nie jest ono tylko elementem przedstawionej rzeczywistości, lecz wpływa na sposób konstruowania całego obrazu.

Teza:
W malarstwie impresjonistycznym światło wpływa nie tylko na wygląd przedstawionych przedmiotów, lecz także na sposób organizowania przestrzeni i kompozycji.

Argumenty i przykłady:

• Camille Pissarro, Droga z Wersalu do Louveciennes: efekty światła oraz jaśniejsza paleta po prawej stronie obrazu wiążą się ze zmianą charakteru faktury i kolorystyki, dzięki czemu przestrzeń zyskuje bardziej impresjonistyczny charakter.

• Alfred Sisley, Ulica de la Machine, Louveciennes: światło współdziała z układem drogi, drzew i ich cieni. Powtarzalność elementów poziomych oraz perspektywiczny przebieg drogi organizują przestrzeń i wzmacniają wrażenie głębi.

• Alfred Sisley, Kościół w Moret w słońcu: zmienność oświetlenia pozwala ukazywać ten sam motyw w odmienny sposób, a światło wpływa na odbiór architektury i jej relację z otoczeniem.

• Berthe Morisot, Polowanie na motyle: światło rozbite na jasne plamy wśród zieleni nadaje przestrzeni charakter migotliwy i dynamiczny; zestawienie jej z bardziej statycznymi postaciami wpływa na organizację kompozycji.

• Berthe Morisot, Eugène Manet na wyspie Wight: relacja wnętrza i widoku za oknem pozwala połączyć różne plany przestrzeni, a jasne kolory i nerwowe pociągnięcia pędzla wzmacniają wrażenie bezpośrednio obserwowanej rzeczywistości.

• Można zauważyć, że u różnych artystów światło prowadzi do odmiennych rozwiązań: może podkreślać głębię i układ planów,  zmieniać relacje kolorystyczne, rozbijać powierzchnię na plamy światła albo wpływać na rytm kompozycji.

Wniosek:
Światło w impresjonizmie jest jednym z podstawowych środków konstruowania obrazu. Współdziałając z kolorem, kompozycją i techniką malarską, wpływa na sposób postrzegania przestrzeni i pozwala uchwycić jej zmienność.