kierunek w sztuce (głównie w malarstwie i rzeźbie) rozwijającej się w wieku XIX w kręgu oddziaływania oficjalnych instytucji: akademii sztuk pięknych, wystawowych salonów, urzędowego mecenatu, wyrastający z akademickiej teorii i praktyki warsztatowej, ukształtowanej i utrwalonej w poprzednich stuleciach. Akademie zaczęto zakładać w XVI wieku we Włoszech dla podniesienia społ. statusu i prestiżu artystów, potem także dla kształcenia młodzieży. Ostateczny kształt akademia uzyskała we Francji w czasach Ludwika XIV (Królewska Akademia Malarstwa i Rzeźby, założona w 1648 roku) jako instytucja włączona w system administracji państwowej, organ patronatu nad sztuką, a także jej kontroli. Stworzono wówczas, w znacznym stopniu istniejące do dziś, formy instytucjonalnego zarządzania twórczością artystyczną: system nauczania według ustalonego programu, zasady eliminacji, konkursów i stypendiów, publiczne pokazy malarstwa. 

(franc.) pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, stanowiący przestrzeń dla twórczych działań artysty, dostosowany do indywidualnych upodobań i charakteru wykonywanej profesji (najczęściej: fotograf, malarz, rzeźbiarz)

nazwa dawniejszych fortyfikacji w Paryżu, na których w XIX w. pobudowano drogi. Dziś znaczy szeroką, zadrzewioną ulicę nad brzegiem rzeki, jeziora lub morza. Termin używany również na określenie wielkich arterii komunikacyjnych np. bulwary Paryża.

region w północnej części Francji z największą aglomeracją Paryża. Jest najbardziej zaludnionym obszarem, jak również nasycony największą liczbą instytucji nauki i kultury oraz zabytków.

nurt w sztuce europejskiej, a później amerykańskiej, zapoczątkowany przez grupę paryskich artystów studiujących w Atelier Gleyre’a oraz w Académie Suisse w II poł. XIX w. Najbardziej charakterystyczną cechą malarstwa i rzeźby tego kierunku było utrwalenie przez artystę przelotnego, chwilowego wrażenia światła i barwy w ich wzajemnej współzależności, dążenie do oddania zmysłowych, ulotnych momentów. Nazwa została ironicznie nadana przez krytyka i dziennikarza pierwszej wystawy w 1874 r. Louisa Leroy na temat obrazu Claude’a Moneta, Impresja, wschód słońca.

handlujący dziełami sztuki, głównie obrazami, kupiec (najczęściej francuski) kształtujący rynek poprzez organizowanie wystaw, komercjalizację konkretnych trendów i mód, przez to czasem ingerujący w kierunek twórczości artystycznej.

grupa francuskich malarzy, którzy w latach 1830‑1860/70 tworzyła w okolicach podparyskiej wioski Barbizon na skraju Lasu. Domeną ich były pejzaże, które zrywały z wyidealizowanym pejzażem akademickim, a preferowały pracę w plenerze i malowanie natury zgodne z własnym odczuciem. Utorowali drogę dla impresjonistów. Najważniejszymi przedstawicielami byli: Théodore Rousseau, Jean‑Francoise Millet, Camille Corot, Charles‑Francoise Daubigny.

narzędzie składające się z giętkiej metalowej blachy osadzonej na trzonku o różnorodnych kształtach służącej do nakładania, rozprowadzania i mieszania farb bezpośrednio na płótnie. Charakterystyczną cechą obrazów malowanych szpachlą jest wyjątkowo gruba warstwa farby i specyficzna faktura oraz ostre przejścia kolorystyczne. Malowanie nią wymaga szczególnej pewności i wyczucia w podejmowaniu decyzji kolorystycznych. Zyskała popularność wśród impresjonistów ze względu na możliwość szybkiej i spontanicznej ekspresji pracy z czystymi kolorami.