Cézanne, Gauguin i van Gogh – trzy drogi rozwoju postimpresjonizmu
Słownik pojęć
technika emalierska, w której istotną czynnością jest zamocowanie na metalowym podłożu giętego paska metalu, tworzącego rysunek kompozycyjny. Paskiem tym – zwykle złotym – ustawianym na sztorc i przylutowanym do tła, otaczano całą plakietkę, a później wykonywano „komórki” wnętrza, napełniane następnie emalią. Jest to jedna z najstarszych technik emalierstwa, znana już w starożytności.
(wł. impasto - ugniatam) nałożenie farby pędzlem lub szpachlą o wyraźnej wypukłości, stosowane w malarstwie (głównie olejnym, rzadziej temperowym); służyło początkowo do zaakcentowania efektów światła (np. w XVI i XVII w. w malarstwie holenderskim, flamandzkim i woskim, a w XVIII w. w ang.); w 2 poł. XIX w. impresjoniści pokrywali i. większe partie obrazu dla uzyskania bardziej urozmaiconej faktury. Nakładając impast na całej powierzchni obrazu lub dużych jego partiach uzyskuje się szorstką, jakby rzeźbioną fakturę obrazu, zw. pastoso.
wykorzystywane w kompozycji malarskiej zjawisko dynamiki barw, w którym przedmioty na otwartej przestrzeni, w miarę oddalania się od oka, stają się coraz mniej wyraźne i zmieniają kolor. Perspektywa malarska, metoda przedstawiania na płaszczyźnie przedmiotów rozmieszczonych w przestrzeni, zgodnie z prawami widzenia.
(od gr. synthetos - złożony) termin stosowany przez artystów francuskich z kręgu Pont‑Aven dla odróżnienia ich sztuki od impresjonizmu. Malarstwo syntetyzmu charakteryzuje szeroka, płasko kładziona plama koloru, zazwyczaj obwiedziona mocnym, ciemnym konturem. Podczas Wystawy Powszechnej w Paryżu w 1889 zorganizowana została w Cafe Volpini opozycyjna wobec impresjonistów wystawa „Synthetism”, a w 1891 zawiązała się «Groupe Synthetiste», którą tworzyli P. Gauguin, E. Bernard, Ch. Laval i L. Anąuetin. Zbliżonym terminem, stworzonym w 1888 przez krytyka E. Dujardin na określenie twórczości tych artystów, jest cloisonnisme.
(niem. Staffage) postacie ludzkie i zwierzęce - zazwyczaj niewielkie - lub skromne sceny rodzajowe, wprowadzane do kompozycji krajobrazowych w celu ich ożywienia lub upiększenia.