odtwarzanie kształtów, które występują w naturze i odzwierciedlają formy żywych organizmów.

ukazywanie w sztuce (dotyczy to przede wszystkim malarstwa i rzeźby), ludzi, zwierząt i przedmiotów w naturalnych, rozpoznawalnych kształtach i wymiarach.

jest to technika, która w XIX wieku pozwalała przyjrzeć się ruchom, które wykonywane są zbyt szybko, aby mogło je dostrzec ludzkie oko (np. w jaki sposób poszurają się nogi konia podczas biegu), a współcześnie wykorzystuje się ją, aby obserwować procesy, które są zbyt powolne, aby człowiek mógł je obserwować (np. wzrost roślin). Technikę stosuje się często w pracach artystycznych: kręcone są filmy i animacje poklatkowe – montuje się ze sobą wykonane kolejno zdjęcia, które różnią się od siebie minimalnie; gdy „wprawi się je w ruch”, odnosimy wrażenie oglądania „prawdziwego” filmu.

kierunek zwany również ekspresyjnym figuratywizmem. Odnosi się do sztuki II połowy XX wieku, która koncentrowała się na człowieku i jego emocjach. Artyści nowej figuracji często posługiwali się deformacją, ekspresyjnością i aluzją, ale tworzyli sztukę przedstawiającą. Ich prace odznaczały się atmosferą lęku, niepokoju, smutku.