W świetle znaczącego rozszerzenia kręgu sztuki art brut, myślenie Dubuffeta stało się źródłem słusznych pytań. Gdzie leży granica pomiędzy „sztuką kulturalną”, a art brut? Wielu „profesjonalnych” artystów nie kryje dziś faktu, że są samoukami, a z drugiej strony niektórzy artyści przypisywani do art brut mają wyższe wykształcenie. Co więcej, dlaczego Dubuffet na początku nie uwzględniał twórców art brut spoza Zachodu? Czy powinniśmy brać pod uwagę twórczość powstającą w ramach warsztatów terapii zajęciowej, która nie ma nic wspólnego z ideą twórczości ukrytej ani artystami buntującymi się przeciwko społeczeństwu i odrzucającymi je? Co kryje się za odnowieniem w ostatnim czasie zainteresowania tymi pracami? Czy włączenie art brut do wystaw głównego nurtu w fundamentalny sposób zmieniło postrzeganie tej sztuki przez instytucje? Wprawdzie wydaje się, że art brut stanowi powiew świeżego powietrza wobec historii pełnej konwencjonalności i obskurantyzmu, ale mimo to sztuka ta pozostaje czarną dziurą, której granic nie można w jasny sposób nakreślić. To właśnie stanowi jednak o jej sile i oryginalności.