Wiesz już, że w baroku portret stał się jednym z najważniejszych sposobów przedstawiania człowieka. Rozumiesz, że jego rozwój wynikał zarówno z potrzeb władzy budującej prestiż, jak i z barokowego zainteresowania emocjami, światłem oraz indywidualnością. Wiesz, że portret miał ukazywać nie tylko wygląd, lecz także charakter i pozycję modela.

Znasz portrety Rembrandta i potrafisz dostrzec ich psychologiczną głębię oraz subtelne operowanie światłem. Wiesz, że artysta stworzył nowy, bardziej intymny sposób ukazywania człowieka. Rozpoznajesz także styl Rubensa pełen energii, koloru i reprezentacyjnego blasku oraz elegancki sposób portretowania van Dycka, który łączył majestat z delikatną psychologią. Wiesz również, że Velázquez jako portrecista dworu hiszpańskiego potrafił łączyć realizm z niezwykłą godnością przedstawianych osób, a jego portrety wyróżniają się spokojem, prawdą obserwacji i szlachetną prostotą.

Dzięki temu rozumiesz, że portret barokowy rozwijał się w różnych kierunkach. Mógł być dramatyczny i refleksyjny, dynamiczny i pełen koloru, elegancki i dworski albo pełen realistycznej powagi. Każdy z tych artystów wniósł do portretu coś nowego i razem pokazują, jak różnorodnie przedstawiano człowieka w siedemnastym wieku.