Historia, egzotyka i potęga natury w sztuce francuskiego romantyzmu
Zadaniowa próba sił
Na podstawie tekstu Marii Rzepińskiej wyjaśnij, w jaki sposób Eugène Delacroix traktował kolor jako główny środek wyrazu i dlaczego jego podejście było nowatorskie.
Po raz pierwszy mamy do czynienia ze świadomie i oficjalnie ustawioną wysoko pozycją koloru w hierarchii środków sztuki, po raz pierwszy kolor został poddany tak szczegółowym analizom. Ujrzano w kolorze wartości zarówno poetyckie, jak muzyczne i akcentowano je jak nigdy dotychczas; uznano w nim potężny środek artystyczny, przemawiający wprost do duszy widza. (…)
O składzie palety Delacroix, jego technice wiemy tak wiele, jak chyba o żadnym innym artyście przeszłości. Dziennik wymienia z okazji pracy nad obrazami w różnych latach kilkadziesiąt różnych pigmentów. Wiele z nich oczywiście powtarza się, inne występują stosunkowo rzadziej. Wniosek, jaki nasuwa się po uważnym przestudiowaniu tych pigmentów, jest bezsporny: paleta faktyczna Delacroix była niezmiernie szeroka, pigmenty bardzo liczne. Nieraz wymienionych jest kilkanaście w odniesieniu do jednego obrazu. Najczęściej wymieniane farby to: błękit pruski, antymon, ziemia kasselska, ziemia włoska palona, cynober, biel, umbra naturalna i palona, zieleń szmaragdowa, żółta neapolitańska, ziemia zielona, laka żółta, laka czerwona, chrom jasny i ciemny, mumia, kobalt, ultramaryna, żółta indyjska, żółta cynkowa, jasny i ciemny ugier, kadium, zieleń Scheelego, zieleń cynkowa, asfalt, sjena, brąz florencki, żółć marsowa, oranż cynkowy”. Czerń wymieniona jest tylko raz i tylko jeden jej gatunek: czerń brzoskwiniowa.
(…) Delacroix jest klasykiem ze względu na pełnię swych środków wyrazu, na wielkość zamierzeń, swobodę obracania się w kręgu mitów, umiejętność kreowania wielkich kompozycji ściennych i plafonowych. Ale jest też pierwszym artystą, który tak świadomie traktował problem koloru, tak bardzo akcentował jego znaczenie i tak wiele widział w nim możliwości. I ten aspekt sztuki Delacroix wyznacza apogeum stylu romantycznego w malarstwie, wyznaczając zarazem przełom w dziejach doktryn artystycznych.
Źródło: Materiał wykorzystany na podstawie art. 29 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (prawo cytatu). Cytat za: Maria Rzepińska, Historia koloru w dziejach malarstwa europejskiego, Wyd. Literackie, Kraków 1983, s.457‑458, 468, 470‑471.
Porównaj portrety konne. Zwróć uwagę na zastosowane środki formalne i sposób przedstawienia tematu.
Zapoznaj się z opisem obrazów i porównaj sposób przedstawienia jeźdźców w obu dziełach. Zwróć uwagę na ruch konia, postawę jeźdźca oraz ogólny charakter sceny.