Zapoznaj się z poniższym tekstem i uzasadnij, na czym polegała wielkość malarstwa Rodakowskiego.

Z trzech najwybitniejszych malarzy polskich połowy XIX wieku jedynie Jan Matejko i Artur Grottger zdobyli ogromną popularność. Natomiast szlachetna sztuka Henryka Rodakowskiego, który za życia cieszył się europejską sławą, znana jest dziś tylko nielicznym kołom prawdziwych znawców, chociaż on właśnie, starszy od Grottgera o lat czternaście, a od Matejki o lat piętnaście, był pierwszym u nas nowoczesnym malarzem w wielkim stylu. Już bowiem w 1852 r. zyskał on uznanie i wysokie odznaczenie w Paryżu, gdy tymczasem pierwsze dzieło, godne jego nazwiska, Grottger stworzył dopiero w r. 1858 (Szkoła szlachcica polskiego), a Matejko dopiero w r. 1862 (Stańczyk). Kilka przyczyn złożyło się na fakt, że znajomość twórczości Rodakowskiego i głębokie dla niej uznanie ograniczają się do nielicznych kół badaczy i miłośników sztuki. Przede wszystkim spuścizna artystyczna mistrza, który przeżył 71 lat, ilościowo znacznie jest mniejsza niż Grottgera i Matejki […] Wreszcie - i to jest powód najważniejszy - w utworach jego nie ma tej żywiołowej siły duchowej, tego potężnego napięcia uczuć patriotycznych, którymi Grottger i Matejko, będąc w plastyce kontynuatorami szczytnych natchnień trzech wieszczów romantycznych, podbili i porwali naród. Był on rasowym malarzem czystej krwi, który pragnie oddziaływać na widza głównie, jeśli nie wyłącznie, formalnymi walorami swej sztuki, dla którego zagadnienia kształtu, barwy, bryły i konstrukcji obrazu miały znaczenie naczelne […] Był ten znakomity artysta typowym realistą z instynktu i temperamentu malarskiego […] dążył do jak najwierniejszego uchwycenia zasadniczych rysów tego fragmentu zewnętrznego świata, który go w danej chwili zajmował, nie narzucając mu żadnej apriorycznej i subiektywnej ekspresji psychicznej, lecz uwydatniając tylko i podkreślając środkami malarskimi ten wyraz duchowy, który w gotowej formie miał już dany w naturze, jako jej składnik istotny. Stwarza więc sztukę spokojną, zrównoważoną, pogodną, unikającą wszelkich gwałtownych wstrząśnięć, dramatycznych wzruszeń i lirycznych wylewów uczuć, sztukę zachowującą zawsze epicką obiektywność, a pod względem formalnym realistyczną, nieusiłującą wychodzić poza naturę i ściśle przez kompozycję opanowaną, słowem, sztukę klasyczna. Klasycyzm ten odpowiadał też doskonale jego psychice i warunkom, wśród których płynęło jego życie. (Źródło: Władysław Kozicki, Henryk Rodakowski, Lwów 1937, s. 5‑6).