Wiesz już, że sztuka późniejszych epok często świadomie nawiązywała do klasycznych wzorców wypracowanych w starożytności i renesansie. Artyści baroku, mimo większej dynamiki i ekspresji, nadal korzystali z klasycznych proporcji, harmonii układu postaci i idealizujących rozwiązań, które wywodziły się z tradycji Rafaela czy Michała Anioła. W wielu dziełach tej epoki można dostrzec dążenie do monumentalności, wyrazistego modelunku i klarownego przedstawienia ciała ludzkiego, elementów głęboko zakorzenionych w klasycznej sztuce. Dzięki temu barok, choć pełen ruchu i dramatyzmu, pozostaje w dialogu z dawnymi wzorcami, rozwijając je i przekształcając na własny sposób.

• określać istotę akademizmu jako nurtu artystycznego XIX wieku;

• rozpoznawać cechy formalne i ideowe malarstwa akademickiego;

• wyjaśniać rolę akademii artystycznych w kształtowaniu kanonu sztuki;

• analizować znaczenie tematów biblijnych, mitologicznych i historycznych w akademizmie;

• oceniać znaczenie warsztatu, rysunku i kompozycji w malarstwie akademickim;

• porównywać dokonania wybranych artystów akademickich;

• opisywać cechy twórczości wybranych artystów akademickich na podstawie wybranych dzieł;

• wskazywać charakterystyczne cechy kompozycji i tematyki w malarstwie Henryka Siemiradzkiego.