Zwróć uwagę na to, jak przedstawiali krajobraz, jakie emocje z nim łączyli i jakie znaczenie nadawali żywiołom. Pomyśl, że romantycy nie traktowali natury jako tła, lecz jako potężną siłę pełną emocji, tajemnicy i dramatyzmu. Krajobraz miał wyrażać stany ducha, niepokój, zachwyt albo grozę.

Romantycy traktowali naturę jako przestrzeń pełną emocji, grozy, tajemnicy i duchowego napięcia. Krajobraz nie był tłem, lecz siłą, która ujawnia stany wewnętrzne człowieka, jego lęki, zachwyt, samotność i zmaganie z potęgą świata. Natura staje się żywiołem, symbolem, metaforą — odbiciem uczuć, niepokojów i duchowych poszukiwań.

Dzieła ilustrujące sposób ukazywania natury przez romantyków — według cech:

• natura jako żywioł silniejszy od człowieka: „Morze lodu” Caspara Davida Friedricha, „Statek w sztormie” Williama Turnera;

• krajobraz pełen dramatyzmu, kontrastów i nastroju: „Burza” Williama Turnera, „Opactwo w dąbrowie” Caspara Davida Friedricha;

• podkreślanie tajemnicy, grozy, niezwykłości świata: „Wędrowiec nad morzem mgły” Caspara Davida Friedricha, „Krajobraz z tęczą” Johna Constable’a;

• natura jako odbicie emocji i wewnętrznych przeżyć bohatera: „Mnich nad morzem” Caspara Davida Friedricha, „Deszcz, para, szybkość” Williama Turnera.