R1Q8LF9S3LRGS
Ilustracja przedstawia obraz olejny „Kobiety zbierające kłosy”, autorstwaJean‑Francoise'a Milleta. Płótno ukazuje pejzaż wiejski. Na pierwszym planie centralnej kompozycji ukazane zostały trzy pochylone kobiety zbierające źdźbła zboża ze ścierniska. Skromnie ubrane wieśniaczki na biodrach zawieszone mają płócienne, szare worki, do których zbierają kłosy. Ich głowy okrywają kolorowe czepki. Na drugim planie, pośród snopków siana znajduje się wysoko załadowany wóz dwukołowy z siedzącą na jego szczycie postacią. Obok stoją zaprzężone konie. Na horyzoncie w oddali artysta namalował zabudowania wiejskie. Kompozycję zamyka od góry pokryte obłoczkami błękitno‑różowe niebo. Dzieło utrzymane jest w ciepłej, przygaszonej gamie barw.

Szkoła barbizońska i realistyczny przełom w twórczości Milleta

Jean‑Francoise Millet, Kobiety zbierające kłosy, 1857, Muzeum Orsay, Paryż, Francja
Źródło: Crisco 1492, dostępny w internecie: wikimedia.org, domena publiczna.

Przestrzeń do odkrycia

Wyobraź sobie, że wchodzisz do lasu o wczesnym poranku. Powietrze jest chłodne, a światło dopiero zaczyna przesączać się przez gęste korony drzew. Wokół panuje cisza, którą przerywa jedynie odległy stukot siekiery albo szelest kroków kogoś pracującego na polu. W takiej atmosferze rodziła się sztuka szkoły barbizońskiej, tworzona przez artystów, którzy postanowili porzucić pracownie i wyjść wprost do natury. Malarze związani z Barbizonem odwrócili się od akademickich zasad i zaczęli obserwować świat takim, jaki jest. Interesowała ich zmienność światła, wilgoć porannej mgły, ciężar ziemi po deszczu, rytm pracy ludzi żyjących blisko natury. 

Zobaczysz też, jak barbizończycy otworzyli drogę dla nowego myślenia o sztuce, w którym prawda obserwacji stała się ważniejsza niż akademickie ideały. Poznasz artystów, którzy sprawili, że zwykłe sceny stały się ważnym tematem sztuki. Zrozumiesz, w jaki sposób realizm zmienił spojrzenie na codzienność, czyniąc ją pełnoprawnym, wartościowym motywem malarskim.