Ilustracja interaktywna. Obraz na pierwszym planie przedstawia surrealistyczną postać kobiety, która umiejscowiona jest na zalanym niebieskim światłem pustkowiu. Kościste ciało oblepione cienką tkaniną wydaje się znajdować w stanie rozkładu, z jej pleców wystają maczugi o fallicznym kształcie podparte inwalidzkimi kulami. Wyciągnięte ręce o pozbawionych skóry dłoniach szukają oparcia w przestrzeni. Z ciała kobiety wystają półotwarte, puste szuflady. Na drugim planie, w głębi pustkowia stoi inna żeńska postać zbliżona wyglądem do pierwszej. Z jej pleców również wystaje szereg maczug, a z głowy wyrastają jarzące się gałęzie. W prawej ręce kobieta ma czerwoną, uniesioną do góry szarfę. Tytułowa płonąca żyrafa stoi na dalszym planie z lewej strony, płomienie unoszące się z jej ciała rzucają długie cienie. Obok obojętnej na płomienie żyrafy znajduje się jeszcze jedna niewielka postać. Tło stanowi pustynny krajobraz i niebieskie niebo. Po lewej jest wzgórze. Opisy punktów znajdujących się na ilustracji: 1. Tytuł: odnosi się do jednego z elementów obrazu, wskazuje jego główną bohaterkę. 2. Kolorystyka: oparta głównie na kolorach podstawowych (niebieskim, czerwonym i żółtym), monochromatyczna: przewaga barw ciemnych i zimnych – błękitów, czerni (z domieszką szarości i brązów), kontrastem dla błękitów są małe, ale intensywne, plamy barwne: żółć, czerwień, biel. 3. Sposób malowania: szkicowy, „niestaranny”, z widocznymi śladami pędzla, bez dopracowania szczegółów, nietypowy dla Dalí, który większość swoich obrazów malował z wielką precyzją, dbałością o szczegóły, gładko kładzioną farbą. 4. Kompozycja: uporządkowana, statyczna, zrównoważona, różnorodna. 5. Pierwszy plan – wychudzona postać przypominająca kobietę (piersi, biodra, talia), została jednak zdeformowana (szuflady, podpórki – kule), nie ma twarzy, cielesne są stopy i ręce. To dziwna figura, która podobnie jak kobieta na drugim planie i żyrafa wskazuje na kierunek jaki reprezentuje ten obraz – surrealizm. Niektórzy krytycy porównywali ją do harfy (taki motyw znajduje się na obrazie Dalí z 1934 r. 6. Chmura – kompozycyjnie dopełnia dym. 7. Drugi plan – postać zbliżona do tej z planu pierwszego. Wbite w ciało podpórki, na głowie krzak/drzewo, w prawej ręce czerwony skrawek tkaniny(?), lewa ręka ozdobiona bransoletą i pierścionkiem. 8. Szuflady i kule/podpórki – to fetysze, które często pojawiają się także w innych obrazach tego artysty. 9. Trzeci plan – samotny człowiek. 10. Czwarty plan – płonąca żyrafa. 11. Piąty plan – góry, m.in. szczyt z żółtą drogą. 12. Krajobraz: pustynno‑górzysty, pusty, ponury, prawdopodobnie inspirowany rzeczywistym krajobrazem północnej Hiszpanii, gdzie artysta się wychował‑pojawiający się (w zbliżonej formie) także w innych obrazach Dalí.