Wprowadzenie

Kultura europejska powstała na dwóch potężnych filarach: antyku grecko‑rzymskim oraz chrześcijaństwie (mającym swe korzenie w judaizmie). Bez znajomości tych korzeni niemożliwe jest zrozumienie późniejszej historii – nie tylko naszego kontynentu, lecz także całego świata.

Dzieje starożytnej Grecji ukształtowały podstawy cywilizacji europejskiej. Z basenu Morza Śródziemnego płynęły prądy intelektualne, które decydowały o rozwoju innych regionów starożytnej i średniowiecznej Europy. Dzieła filozofów, umiłowanie kultury i sztuki, bogactwo architektury - te i inne elementy składały się na dziedzictwo ludzkości, mające szeroki wymiar także we współczesnym świecie.

R1UP8QDJB5J4J

Mapa przedstawiająca zasięg starożytnej Grecji. Obszar, zaznaczony kolorem brązowym, obejmuje następujące regiony: Peloponez, Attykę, Eubeę, Kefalinię, Kretę i zachodnie wybrzeże Azji Mniejszej, wybrzeże Tracji i Macedonii oraz wyspę Rodos. Miasta: Olimpia, Sparta, Delfy, Teby, Ateny, Troja, Fokaja, Efez, Milet, Halikarnas. Pozostałe obszary: Persja, Macedonia, Epir, Tracja. Morza: Morze Jońskie, Kreteńskie, Śródziemne, Marmara, Egejskie i Czarne.

„Same skały, nie ma gdzie jeździć konno, nie ma wielkich przestrzeni, ale nie jest to ziemia tak bardzo smutna: […] wino się udaje, nigdy nie zbywa na deszczach, rosy są obfite. Dobra dla kóz i świń, ma lasy wszelakie i niewysychające poidła” – tak krótko uwarunkowania geograficzne krain położonych między morzami Jońskim i Egejskim scharakteryzował Homer.

Grecja jest krajem górzystym, nieobfitującym w pola uprawne, o ubogich zasobach surowców naturalnych, choć z dostępem do morza i jego bogactw oraz z przyjaznym klimatem. Przyjrzyjmy się bliżej terenom, na których narodziła się jedna z najważniejszych cywilizacji w historii.