Język polski w epoce oświecenia
Oświecenie, nazywane też epoką rozumu, kojarzy się głównie z rozwinięciem założeń dydaktycznych, ukierunkowaniem na rozwijanie wiedzy i formowanie nowych pokoleń, którym wpojone zostaną wartości i odpowiednia postawa społeczna.
Za czasów panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego kwestia języka ojczystego była niezwykle paląca. Dyskusje o przyszłości polskiej kultury w czasie rozbiorów mieszały się z postulatami magnaterii, obawiającej się utraty wpływów. Wprowadzenie do szkół gramatyki języka polskiego budziło kontrowersje, ponieważ uważano, że zagraża to dawnemu porządkowi społecznemu.
Twórcy literatury zdawali sobie sprawę z powagi sytuacji, rezygnowali z wyszukanego słownictwa, łacińskich zapożyczeń i barokowych konceptów, unikali archaizmów i gwary. Klasycyzm oznaczał umiar i komunikatywność. Dlatego też pisarze tego okresu wykorzystywali cały wachlarz składniowych środków stylistycznych, by nadać swym utworom artystyczny wyraz.
Wskażesz, w jaki sposób epoka oświecenia kształtowała polski język literacki.
Wymienisz środki stylistyczne wykorzystywane w utworach z epoki.
Poznasz poglądy Onufrego Kopczyńskiego na temat nauczania języka polskiego.
Wskażesz argumenty krytyków Onufrego Kopczyńskiego.
Ocenisz aktualność opinii Onufrego Kopczyńskiego na temat statusu polszczyzny.
Rozpoznasz cechy gatunkowe kolędy w Pieśni o Narodzeniu Pańskim.
Wskażesz środki stylistyczne oraz określisz ich funkcje w pieśni.
Opiszesz elementy wzniosłości i potoczności charakterystyczne dla pieśni Karpińskiego.