Nie ma takiego języka, którym można oddać pełnię grozy wojny, klęskę humanizmu, przerażenie wywołane brutalnością przeżyć, nieustanny strach o życie, spotkanie ze śmiercią drugiego człowieka. Mimo to wielu pisarzy próbowało zmierzyć się z tymi traumatycznymi doświadczeniami. Wśród nich z jednej strony można sytuować Tadeusza Różewicza z jego poezją ciążącą ku milczeniu, z drugiej strony znaleźliby się katastrofiści. Jednym z dwóch najważniejszych – obok Krzysztofa Kamila Baczyńskiego – był Tadeusz Gajcy.