Dlaczego bawi nas typowy dla danse macabre obraz kościotrupa z kosą?

Czasami reagujemy śmiechem na zaskoczenie. Uznajemy za komiczną sytuację, gdy jakiś drobiazg nabiera nagle wielkiego znaczenia, a także, gdy coś, co jest powszechnie uważane za podniosłe, okazuje się absurdalne lub trywialne. Znamienne dla kultury średniowiecza, malarskie i literackie alegorie śmierci odbierały jej patos i powagę. Podobnie jest w Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią. Śmierć, która popisuje się przed Polikarpem swoim sprytem, nie budzi strachu, a jednak utwór niesie ze sobą ostrzeżenie. Może trzeba oswoić to, czego się boimy, by móc się nad tym zastanowić?

Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią to zarówno utwór moralizatorski, jak i satyryczny. Komizm wierszowanych dialogów i liczne sceny obyczajowe z życia przedstawicieli różnych stanów pozwalały na prezentację utworu w formie teatralnej. W ten sposób tematyka śmierci, podejmowana w kazaniach i teologicznych traktatach, mogła wzbudzić żywe zainteresowanie szerokiej publiczność, którą dzisiaj nazwalibyśmy publicznością masową. Podane w żartobliwej formie proste prawdy, że śmierci nie da się oszukać i że nie można jej przekupić, zmuszały do refleksji.