Wykonaj eksperyment. Zamknij oczy i pomyśl o parach kochanków obecnych w tekstach kultury: filmach, spektaklach, książkach, obrazach, wierszach. Zapisz ich imiona.

Zastanów się, czy są to pary szczęśliwe czy nieszczęśliwe? Co stanowi o sile opowieśći o ich uczuciu? Dostatnie życie? Radosne uniesienia? A może przeszkody, zdrady, kłótnie i inne zdarzenia oddalające ich od siebie? Wiele dzieł ukazujących najsłynniejszych kochanków ma tragiczny finał: Orfeusz traci Eurydykę, umierają Romeo i Julia z dramatu Williama Szekspira, Werter zatraca się w nieszczęśliwej miłości do Lotty, umiera Jennifer, ukochana Oliviera z Love Story, ginie Jack – bohater Titanica, a jego kochanka Rose przez całe życie wspomina wybranka. Szczęścia w miłości nie zaznała także średniowieczna para, Tristan i Izolda, bohaterowie celtyckiej legendy z XII wieku.

W historii, będącej inspiracją dla twórców wielu epok, również współczesności, przedstawiono tragiczną miłość rycerza Tristana i księżniczki Izoldy Jasnowłosej. Uczucie, które na zawsze połączyło bohaterów, stało się symbolem nieszczęśliwej miłości.

Dlaczego najsłynniejsi kochankowie świata musieli umrzeć? Czy tylko nieszczęśliwa miłość staje się legendą?

Miłość połączyła Tristana i Izoldę wbrew wszystkiemu i przeciw wszystkim. Już w chwili narodzin była skazana na klęskę, a mimo to przetrwała nawet śmierć. Co sprawia, że bohaterowie tej powstałej przed wiekami opowieści nadal są symbolem miłości, której nic nie pokona? Czy średniowieczny ideał miłości ma ponadczasową wartość?