Ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi?
– topos ubi sunt w Wielkim Testamencie François Villona
Średniowiecze to epoka, w której szczególnie chętnie rozważano problem śmierci i wciąż ponawiano pytanie o to, co zostaje z ludzkiego piękna i ich dokonań. Powstało w tym czasie wiele utworów skupionych wokół lęku przed śmiercią, wykorzystujących obrazy przemijania i bezlitosności losu. Do grupy tej należy również Wielki Testament François Villona.
Pierwszy poeta nowożytnej Francji to postać owiana legendą. Włóczęga i bandyta, który nieomal skończył na szubienicy albo — jak twierdzą niektórzy badacze literatury — zmyślił to wszystko, zostawił po sobie niezwykły testament. Jego poetycka spowiedź stała się kamieniem milowej francuskiej literatury. François Villon pisał o tym, czego doświadczył na własnej skórze. Barwny i niebezpieczny Paryż połowy XV wieku, jego spelunki, środowisko wyrzutków społecznych, złodziei i prostytutek to naturalne otoczenie Villona, jego świat i źródło jego inspiracji. Nikt przed nim nie znalazł w tym poezji, nikt nie był tak przejmujący.
Dowiesz się, w jakich czasach żył i tworzył François Villon.
Wskażesz cechy, które wyróżniają tego poetę na tle epoki.
Rozpoznasz motyw ubi sunt w tekstach kultury.
Omówisz sposób realizacji motywu ubi sunt w Wielkim Testamencie Villona.
Rozpoznasz w tekście literackim motywy, hasła i toposy charakterystyczne dla epoki średniowiecza.
Wykażesz żywotność i ponadczasowość motywu ubi sunt.