Odwieczne ludzkie pragnienie zrozumienia praw rządzących światem stało u podstaw tworzenia mitologii, którą należy uznać za fundament kultury. Wspólne narracje integrowały społeczności, budowały ich tożsamość. Wyobrażenia bogów i przekonanie o ich wpływie na los człowieka wiązało się z religijnymi obrzędami i rytuałami. Z mitów wyrosła literatura, nawet jej gatunki wyłoniły się jako elementy religijnych uroczystości; bez świąt Dionizosa nie powstałyby przecież tragedie Sofoklesa. Bogactwem mitologii od tysiącleci karmi się sztuka, nawiązuje do niej muzyka i malarstwo, a także literatura, teatr i film. Bez tradycji antyku nie byłoby dzisiejszej kultury europejskiej, a nie znając tej tradycji, można zrozumieć nasze własne korzenie i naszą tożsamość. Jeśli więc chcemy pojąć inne kultury, musimy sięgać do ich korzeni, do ich mitologii i archetypówarchetyparchetypów.

Filozofia wyłoniła się ze świata, w którym najpierw rządził mit i myślenie mityczne. Dzięki ocalałym do dzisiaj różnym mitologiom wiemy, czym takie myślenie się charakteryzowało. Dążyło ono do wytłumaczenia świata i nadania mu głębokiego sensu, który byłby również wyjaśnieniem istnienia człowieka i jego miejsca w świecie. Wedle tego myślenia światem rządzili oczywiście bogowie – tak liczni, iż każdemu zjawisku przyrody, miejscu, istotom odpowiadał jakiś bóg oraz inne moce, które należało oswoić i przebłagać, by nie czyniły człowiekowi krzywdy. Mity tłumaczyły wszystkie ważniejsze wydarzenia w życiu ludzkim – narodziny, miłość, chorobę, śmierć – poprzez opowieść o pierwszym, wzorcowym wydarzeniu, które dokonało się u początków czasu (a zatem jest teraz bezczasowe) i w miejscu wyróżnionym jako środek świata. Wszyscy ludzie są, jacy są, rodzą się, kochają i umierają, ponieważ powtarzają mityczny wzór.

Mity nie opisywały rzeczywistej budowy świata, nie wnikały też w ludzką psychologię. Człowiek nie był w nich jednostką wyjątkową, lecz przedstawicielem gatunku, który tłumaczył zachowania niezliczonych jednostek. Ponieważ w mitach najważniejszy jest sens świata i człowieka, a nie rzeczywisty mechanizm funkcjonowania określonych wydarzeń, mity nie utraciły do dzisiaj swej aktualności. W poetycki sposób przekazują ważne prawdy o naturze człowieka i świata – wyjaśniają, dlaczego człowiek kocha i zabija, cierpi i nienawidzi.