Zwróć uwagę na pojawiające się czasowniki w pieśni.

Osoba mówiąca wypowiada się w imieniu zbiorowości ludzi wierzących, dlatego stosuje 1 osobę liczby mnogiej, co potwierdza: 'Panie, wyznawamy, Bo nad to przystojniejszej ofiary nie mamy'. Używa zaimków osobowych w liczbie mnogiej: 'Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary? / Chowaj nas, póki raczysz, na tej niskiej ziemi'.

Adresat liryczny wiersza, to osoba, przedmiot, obiekt, byt abstrakcyjny itp., do którego zwraca się podmiot liryczny.

Adresatem lirycznym wiersza jest Bóg, gdyż do niego zwraca się w pierwszym wersie pieśni podmiot liryczny:
Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?
To Bóg ponadwyznaniowy:
Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie.
To stwórca świata: 
I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie.
Złota też, wiem, nie pragniesz, bo to wszytko Twoje,
Pełni rolę  budowniczego, co potwierdza cytat: 
Tyś Pan wszytkiego świata. Tyś niebo zbudował .
Jest artystą:
I złotymi gwiazdami ślicznieś uhaftował.  
Jest architektem: 
Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi
I przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi. 
To władca: 
Za Twoim rozkazaniem w brzegach morze stoi,
A zamierzonych granic przeskoczyć się boi. 
Jest dobrym, hojnym opiekunem, który sprawuje opiekę nad ludźmi: 
A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości.
Cechuje Go nieśmiertelność:
Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie!
Bóg jest łaskawy i dobry: 
Twoja łaska, Twa dobroć nigdy nie ustanie.
Chroni od złego:
Chowaj nas, póki raczysz, na tej niskiej ziemi,
Jedno zawżdy niech będziem pod skrzydłami Twemi.  
Bóg to hojny dawca wszelkich dóbr, za które człowiek powinien być mu wdzięczny: Wdzięcznym Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy,
Bo nad to przystojniejszej ofiary nie mamy.

Przypomnij sobie, jakie środki stylistyczne występują w wierszach i czemu służą. Sięgnij do słownika terminów literackich lub dowolnych źródeł.

Środki stylistyczne:

• epitety, np. 'hojne dary', 'przystojniejszej ofiary', 'złotymi gwiazdami';

• metafory,np. 'złotymi gwiazadmi ślicznieś uhaftował', 'przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi';

• uosobienia, np. 'w brzegach morze stoi', 'kwiatki Wiosna rodzi', 'w kłosianym wieńcu Lato chodzi';

• anafory, pytania retoryczne np. 'Czego chcesz od nas Panie, za Twoje hojne dary? / Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?'.

Pytanie retoryczne to pytanie, na które nie jest wymagana odpowiedź. Skłania odbiorcę do przemyśleń na dany temat. Wykrzyknienie – zdanie wykrzyknikowe wtrącone w wypowiedź, będące wyrazem emocjonalnego stosunku mówiącego do wypowiadanych treści w postaci rzeczownika w wołaczu.

Pytania retoryczne: 'Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary? / Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?'. 
Wykrzyknienia: 'Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie!', 'Jedno zawżdy niech będziem pod skrzydłami Twemi!'.

Użycie obu środków stylistycznych podkreśla hojność i dobroć Boga. Zbiorowy podmiot liryczny zwraca się do niego, aby wyrazić swoją wdzięczność, podziękować za piękno stworzonego świata. Ubolewa jednak, że jedyne, co może podarować Stwórcy, to gorliwa modlitwa. Bóg jest przedstawiony jako twórca doskonałego świata, architekt. To Pan, od którego wszystko zależy, ale ceni ludzi pobożnych. Między Bogiem a człowiekiem panuje niczym niezakłócona harmonia. Rolą człowieka jest wychwalanie go, ponieważ Stwórca jest nieskoczenie dobry i  troszczy się o istoty żyjące na tym świecie.

Inwersja to szyk przestawny wyrazów w zdaniu.

Przerzutnia – przeniesienie do następnego wersu części zdania, wyrazu lub kilku wyrazów należących do wersu poprzedniego.

Inwersja, np.: 'A zamierzonych granic przeskoczyć się boi'. Zastosował inwersję, aby nadać charakter uroczysty ton i właściwy rytm. 
W utworze Kochanowskiego nie ma przerzutni.
Kochanowski zrezygnował z przerzutni, ponieważ zaburzyłaby harmonię w utworze. 

Weź pod uwagę funkcję środków językowych.

Poeta zastosował wiele epitetów, aby opisać piękno świata stworzonego przez Boga – podkreślił je licznymi wyrazami o nacechowaniu pozytywnym. Wyrazy o nacechowaniu negatywnym są w tekście nieobecne, ponieważ dzieło Boga jest doskonałe, cechuje je niezwykła harmonia – przerzutnie zaburzałyby odczucie harmonijności.

Zwróć uwagę na czasowniki nazywające czynności Boga.

1. [...] Tyś niebo zbudował
I złotymi gwiazdami ślicznieś uhaftował
Bóg‑artysta tworzy, upiększa, jego dzieło wzbudza zachwyt.
2. Tyś niebo zbudował, Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi
Bóg‑rzemieślnik buduje, kładzie fundamenty, wykonuje prace w sposób idealny.