Chociaż w XVI w. Rzeczpospolita należała do najważniejszych państw w Europie i przeżywała swój „złoty okres”, nie był to czas niezakłóconego rozwoju. Dochodziło wtedy do sporów na płaszczyźnie politycznej, religijnej i ekonomicznej. Wprawdzie nie miały one tak gwałtownego charakteru jak na Zachodzie, ale angażowały wielu Polaków, głównie przedstawicieli szlachty. Echa ówczesnych dysput słychać przede wszystkim w piśmiennictwie epoki, w którym można śledzić przemiany w rodzimej myśli społecznej, oraz jej związki z ideami przyświecającymi wtedy europejskim myślicielom.

Andrzeja Frycza Modrzewskiego uznaje się za najwybitniejszego pisarza politycznego doby polskiego odrodzenia. W swoich pismach poszukiwał najlepszego modelu państwa, a jego idee dotyczące funkcjonowania państwa oraz obywateli były tak śmiałe i niezależne, że wyprzedzały nawet otwartą na innowacje myśl renesansową. Pisma Frycza Modrzewskiego doceniono dopiero w XVII wieku.