Śmiech, jako narzędzie literackie – o humorze w Gargantui i Pantagruelu Françoisa Rabelais’go
Mówi się, że śmiech to zdrowie. A jednak znane są przypadki medyczne, w których natężenie śmiechu powodowało zatrzymanie akcji serca. Istnieje też powiedzenie: „Nie gniewem, lecz śmiechem się zabija”. O potędze śmiechu byli przekonani m.in. twórcy literatury błazeńskiej - wykorzystywali go jako narzędzie literackie.
Czy śmiech może uczyć? Tak, bo ośmieszanie często służy krytyce ludzkich wad, głupoty, niesprawiedliwości społecznej. Jest tak w powieści Gargantua i Pantagruelfrancuskiego humanisty François Rabelais'go. Pisarz parodiuje średniowieczne poematy rycerskie i odwołuje się do tradycji ludowych jarmarków. Za pomocą dosadnego, rubasznego języka wytyka wady systemu feudalnego, krytykuje nietolerancję religijną, fanatyzm oraz skostniały system edukacji.
Scharakteryzujesz tytułowych bohaterów utworu F. Rabelais’go.
Opiszesz humorystyczno‑moralizujący charakter Gargantui i Pantagruela.
Wyjaśnisz, jakie cechy językowe pozwalają określić styl Gargantui i Pantagruela jako rubasznyrubaszny.
Wykażesz krytyczny stosunek F. Rabelais’go do scholastycznegoscholastycznego nauczania oraz bezkrytycznego zawierzania autorytetom.