1313 Giovanni Boccaccio. W tym roku urodził się autor Dekameronu. Obraz przedstawia młodego mężczyznę w  szacie do kostek, trzymającego w rękach księgę. 1328 Neapol. Gdy Giovanni miał 15 lat, wyruszył z rozkazu ojca do Neapolu, by podjąć studia prawnicze, które jednak zupełnie go nie interesowały. Jako syn królewskiego radcy i szambelana wszedł w środowisko tamtejszej arystokracji. Przeżył młodzieńczą miłość i zawarł przyjaźnie z ludźmi dzielącymi jego literackie pasje. Finansowa katastrofa ojca zmusiła go do opuszczenia Neapolu. Rycina przedstawia średniowieczną mapę miasta. Miasto położone jest nad morzem, po którym płyną żaglowce. Uliczki miasta przecinają się pod kątem prostym. Miasto otoczone jest murem. U góry mapy znajdują się wysokie szczyty. 1340 r. Wyjazd. Podróżował, szukał jakiegoś zajęcia, ostatecznie jednak powrócił do Florencji. Tam wiódł życie, sprawując różne urzędy. Znawcy twórczości Boccaccia wskazują na jeszcze dwa utwory godne czytelniczego zainteresowania. Są to: Fiammetta oraz Nimfy z Fiesole. Rycina przedstawia widok renesansowego miasta, otoczonego murem z lotu ptaka. Namalowane są budynki mieszkalne, pałace, kościoły. 1343 Fiammetta Narratorką jest zdradzona kobieta, opowiadająca o swoich przeżyciach, dlatego w tekście tym można doszukać się znamion powieści psychologicznej. Bohaterka żali się na swój smutny los, pragnie popełnić samobójstwo. Kobieta nie jest już, jak w liryce dworskiej, wyidealizowanym przedmiotem uczuć autora, lecz istotą realną, obdarzoną własnym życiem duchowym. Obraz przedstawia młodą kobietę w pięknej, czerwonej sukni. Kobieta trzyma w dłoniach przed sobą i nad głową duże gałęzie kwitnącej na różowo jabłoni. 1344 Nimfy z Fiesole. Tragiczne dzieje miłości pasterza Africo z podflorenckiego wzgórza Fiesole do Mensoli, nimfy poświęconej bogini Dianie, zostały przedstawione w sposób realistyczny. Nimfy z Fiesole można uważać za wierszowaną nowelę, która dorównuje prawie nowelom Dekameronu. Obraz przedstawia krajobraz miejski. Na pierwszym planie widoczna jest brukowana ulica, prowadząca w dół, po prawej stronie znajdują się krzewy i drzewa, z lewej trzypiętrowy budynek. Droga prowadzi do miasteczka położonego w dolinie. Widać budynki mieszkalne i wieżę. W tle niewysokie wzgórza porośnięte z rzadka drzewami. 1350 - 1353 Dekameron. Najważniejszym jednak dziełem Boccaccia jest Dekameron. Dekameron to zbiór nowel stanowiących jedną całość. Zbiór ten liczy sto opowieści powiązanych ze sobą opowieścią ramową. Ilustracja przedstawia osoby ucztujące przy stole, którym przerwano ucztowanie. Kobiety i mężczyźni stoją, gestykulują, są przerażeni, gdyż na ich oczach rozgrywa się przerażająca scena. Mężczyzna na koniu z podniesionym mieczem goni nagą kobietę, którą gryzą po udach dwa psy. Tyłem do widza stoi mężczyzna, który uspokaja ucztujących, ma podniesione do góry ręce. Mężczyzna ma włosy sięgające ramion. Jest ubrany w krótki kaftan i czerwone rajtuzy. Po jego prawej stronie dwa psy atakują nagą kobietę, gryząc jej uda. Ma ona długie, lekko falujące włosy. Wyciąga ręce przed siebie. Przez prawe ramię ma przewieszony wąski pas tkaniny. Tuż za nią pędzi konno młody rycerz w złotej, bogato rzeźbionej zbroi i pelerynie na ramionach. Włosy mężczyzny powiewają. Unosi prawą rękę. W dłoni trzyma miecz. Ucztujące osoby wstają od stołu z przerażonymi minami. Damy unoszą ręce, usiłują się oddalić. Jeden ze stołów przewraca się. Obrus jest poplamiony. Talerze i miski leżą na ziemi. Z lewej strony stołu leży przewrócony drewniany stołek. Stoły ustawio na tle parkanu obitego wzorzystą tkaniną, za nim rosną wysokie drzewa. W tle widać zatokę morską z trzema żaglowcami. Na dalekim horyzoncie są wysokie góry. Nad brzegiem morza widać wieże zamku. 1375 Śmierć. Boccaccio ostatnie lata poświęcił studiom humanistycznym. Swoją wcześniejszą twórczość uznał wówczas za nic niewartą i chciał nawet zniszczyć swoje książki. Zmarł w 1375 r.