W literaturze epoki renesansu można wyróżnić dwa style: klasyczny i pragmatyczny (utylitarny). 
Renesansowy styl klasyczny wyrażał dążenia ku ideałowi doskonałości osiągniętej przez mistrzów starożytności. Jego cechami były przede wszystkim: harmonia, odpowiedniość i stosowność, prostota, będąca zaprzeczeniem bylejakości, przejrzystość, klarowność budowy, wdzięk. 
Wśród cech tych szczególnie ważna i ceniona była harmonia oparta m.in. na odpowiedniej proporcji części współtworzących dzieło. Ponadto, ważnymi wyznacznikami stylu renesansowego klasycyzmu były: umiar i stosowność w doborze komponentów całości. Bardzo ważnym wyznacznikiem harmonii był wdzięk (grazia), nazywany po prostu pięknem, osiągany głównie przez prostotę, klarowność budowy dzieła. Wdzięk w dziele zatrzymywał uwagę, sprawiał zadowolenie estetyczne, był wtopioną w dzieło cząstką talentu twórcy.
Stylem tym posługiwali się m.in. Baldassare Castiglione, Jan Kochanowski i Łukasz Górnicki. 

Styl pragmatyczny natomiast, w przeciwieństwie do klasycznego, nie dążył do perfekcji. Jego nadrzędnym celem był „pożytek czytelnika”, nie zaś „tworzenie dla swojej chwały”, jak to ujął Erazm z Rotterdamu, świadomy stylu swojego pisarstwa. Do jego naśladowców należeli m.in. Andrzej Frycz Modrzewski i Mikołaj Rej.