Jak zmieniało się myślenie o istocie piękna? W jaki sposób poszukiwanie definicji piękna korespondowało z rozwojem myśli filozoficznej i wiedzy naukowej kolejnych epok? Jak różnorakie koncepcje piękna odzwierciedlały się w sztuce, która często skupiała się na obrazowaniu kobiecego ciała?

Umberto Eco, pisząc o pięknie wedle barokowych kategorii estetycznych, podkreśla rolę kryzysu poznania, jaki nastąpił w wyniku odkryć naukowych i przemian politycznych. Świat stawał się coraz bardziej skomplikowany, więc także malarstwo i poezja zmierzały ku wyrafinowaniu i bogactwu form, wydobywając na plan pierwszy zaskakujące szczegóły, a nawet tworząc oryginalne kombinacje, kontrasty oraz skojarzenia. Ciało kobiece na płótnach barokowych mistrzów nie jest ideałem harmonii. Jest obfite, żywiołowe, zmysłowe – jego piękno jest wynikiem wrażliwości artystów na bardziej ekspresyjne doświadczenie rzeczywistości.

Moda się zmienia. Ideały piękna obowiązujące w baroku mogą się nam dziś wydawać niezrozumiałe. Jednak wizerunek kobiety, jaki przedstawiali w swoich dziełach barokowi malarze i poeci, był spójny z tzw. nurtem „światowych rozkoszy”. Zmysłowa, nastawiona na wyzbytą metafizyki przyjemność, wyrafinowana miłość była jedną z reakcji na marność świata. Taki światopogląd (a, co za tym idzie, postrzeganie kobiety) przebija z wierszy Giambattisty Mariniego i jego naśladowców, zwanych marinistami, m.in. Jana Andrzeja Morsztyna.