Wyobraź sobie, że twój kraj wraca na mapę świata po ponad stu latach niewoli. Ludzie są pełni nadziei, radości, energii – chcą budować nową Polskę od podstaw. Taki właśnie był początek dwudziestolecia międzywojennego. Obywatele, artyści, politycy – wszyscy czuli, że można wszystko zacząć od nowa. W miastach rozkwitała kultura, powstawały nowe dzieła, modne były jazzowe rytmy i kawiarniane rozmowy o sztuce i przyszłości.

Ale ta wolność miała też drugą stronę. Po wojnie kraj był zniszczony, biedny i podzielony. Wielu ludzi żyło w trudnych warunkach – w przepełnionych izbach, bez pracy, bez lekarstw. Marzenia o świetlanej przyszłości zderzały się z codziennością. Czy w takiej rzeczywistości dało się jeszcze „zobaczyć wiosnę”? Artyści próbowali – to właśnie z tej tęsknoty powstawały utwory, które do dziś pokazują emocje, pytania i nadzieje tamtego czasu.