Po I wojnie światowej (okres 1918–1939) Europa przechodziła gwałtowną transformację – z jednej strony odbudowywano struktury demokratyczne, z drugiej zaś narastał kryzys wartości i poczucie niepokoju. W filozofii dominowały nowe kierunki, takie jak egzystencjalizm, psychoanaliza czy fenomenologia, które stawiały pytania o sens istnienia, wolność jednostki i głębsze warstwy ludzkiego „ja”. W sztuce międzywojennej nastąpił radykalny zwrot: tradycyjne formy ustąpiły miejsca abstrakcji, kubizmowi, ekspresjonizmowi czy surrealizmowi, co ukazywało zmiany społeczne, rozwój technologii i dramat jednostki w nowej rzeczywistości. Podczas tej lekcji przypomnimy sobie kluczowe nurty filozoficzne i artystyczne tamtej epoki, by lepiej zrozumieć, w jaki sposób odpowiadały one na ducha czasów.