Holokaust

Eksterminację Żydów nazywa się Holokaustem bądź zagładą (hebr. Szoah). Słowo „holokaust” po grecku oznacza całopalenie, ofiarę przeznaczoną bogom. Z oczywistych względów Żydzi nie używają więc tego terminu.

R18ozohyJ4YUG

Zdjęcie przedstawia pomnik ofiar Holokaustu w Berlinie. Składa się on z wielu prostopadłościanów różnej wielkości ułożonych nieregularnie obok siebie - niektóre sześcienne bloczki są wyższe, niektóre niższe.

(wł. ghetto) odizolowana część miasta, zamieszkana przez określoną mniejszość, np. narodową, etniczną, religijną; w państwach okupowanych przez III Rzeszę naziści tworzyli zamknięte, otoczone murami i strzeżone getta, w których przymusowo osiedlano ludność żydowską z danego terenu

przemycać, nielegalnie przewozić przez jakąś granicę towary lub przeprowadzać przez nią ludzi

(z łac. exterminatio – wyniszczenie) zbrodnicza polityka zmierzająca do wytępienia określonych grup ludności z powodu ich przynależności do innej rasy, religii lub narodowości

odizolowane miejsce przetrzymywania znacznej liczby osób bez wyroku sądowego, które uznano za niepożądane lub niewygodne dla władz. Miał służyć izolacji, niewolniczej pracy i eksterminacji osób tam przebywających

podczas II wojny światowej Niemcy zakładali obozy (tzw. lagry), w których więźniowie zmuszani byli do wykonywania pracy na przykład w przemyśle zbrojeniowym, kamieniołomach i kopalniach. Obozy te często powiązane były z dużymi przedsiębiorstwami produkcyjnymi a także funkcjonowały w obrębie dużych obozów koncentracyjnych

obóz zbudowany w celu prowadzenia masowej eksterminacji ludności

właściwie: ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej (Endlösung der Judenfrage); tak nazywano nazistowski plan zagłady europejskich Żydów przedstawiony na konferencji w Wannsee 20 stycznia 1942 r.; podjęto na niej decyzje dotyczące szczegółów technicznych operacji

odizolowana część miasta, w której władze niemieckie zamknęły żydowską społeczność Warszawy; utworzone 2 października 1940, a zamknięte i odizolowane od reszty miasta 16 listopada 1940. Było największym gettem w Generalnym Gubernatorstwie i całej okupowanej Europie. W kwietniu 1941 w obrębie murów „dzielnicy żydowskiej” znajdowało się ok. 450 tys. osób

(z łac. holocaustum – całopalenie, ofiara całopalna, od gr. holos kaustos – spalony w całości) ludobójstwo ok. 6 mln europejskich Żydów dokonane w czasie II wojny światowej przez III Rzeszę Niemiecką i wspierane w różnym stopniu przez uzależnione od niej państwa sojusznicze

organizacja konspiracyjna powołana do życia 28 lipca 1942 r. w warszawskim getcie, działała również w kilku większych miastach (np. Kraków, Częstochowa); skupiała żydowskie środowiska lewicowe i robotnicze; najbardziej znana spośród formacji żydowskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej

formacja zbrojna utworzona po Wielkiej Akcji Likwidacyjnej w 1942 roku, składająca się z kilku grup: członków organizacji „Świt”, działającej od listopada 1939 roku, skupiającej żołnierzy WP pochodzenia żydowskiego, członków syjonistyczno – nacjonalistycznej organizacji Betar i osób, które nie weszły w skład ŻOBu (tragarzy, szmuglerów)