Ścieżki prawa
Hierarchia, spójność i zupełność norm prawnych
Scharakteryzujesz podstawowe zasady prawa demokratycznego państwa.
Przeanalizujesz źródła prawa w Polsce.
Wyjaśnisz pojęcie luki prawnej.
Każdy system prawny, aby mógł być uznany za skuteczny, musi opierać się na określonych zasadach, które nadają mu wewnętrzny ład i funkcjonalność. To właśnie one pozwalają odróżnić prawo od zbioru przypadkowych decyzji - zapewniają, że normy nie tylko istnieją, ale też są uporządkowane, przewidywalne i wzajemnie się nie wykluczają. Dzięki temu obywatele mogą ufać, że prawo nie zaskoczy ich swoją niekonsekwencją, a organy państwa - że mają jasne ramy działania. Zasady te pełnią zatem rolę cichego fundamentu, na którym opiera się cała konstrukcja systemu prawnego - niewidoczne na codzień, ale absolutnie niezbędne, by całość nie runęła przy pierwszym konflikcie norm czy nadużyciu władzy.
- Nazwa kategorii: systemy prawne
- Nazwa kategorii: zwyczajowe
- Nazwa kategorii: precedensowe
- Nazwa kategorii: religijne
- Nazwa kategorii: pozytywne [br](stanowione) Koniec elementów należących do kategorii systemy prawne
- Elementy należące do kategorii systemy prawne
System prawny funkcjonuje na podstawie określonych zasad. Należą do nich w szczególności:
– akty wyższego rzędu są bardziej ogólne niż akty niższego rzędu;
– akty wyższego rzędu mają moc uchylania aktów niższego rzędu;
– wydawanie rozporządzeń lub aktów prawa miejscowego musi być oparte na delegacji ustawowej., Zasada spójności Zgodnie z nią: – akty prawne nie mogą być sprzeczne; istnieje między nimi więź;
– akty niższego rzędu powinny być zgodne z aktami wyższego rzędu;
– pojęcia stosowane w aktach prawnych powinny być jednolite oraz oparte na wspólnej podstawie moralnej., Zasada zupełności Zgodnie z nią: – system prawny jest pozbawiony luk prawnych, które pojawiają się, kiedy istnieją rozbieżności między oczekiwaniami społecznymi a prawem (luki aksjologiczne) oraz kiedy istnieją czynności prawne, a nie funkcjonują zasady wykonywania tych czynności (luki konstrukcyjne).
Oprócz fundamentalnych zasad prawa, istotną rolę w państwie demokratycznym odgrywają również inne zasady takie jak: zasada praworządności, równości wobec prawa, czy proporcjonalności. Zapewniają one ochronę praw jednostki, stabilność porządku prawnego oraz sprawiedliwe stosowanie przepisów. Równocześnie system prawny opiera się na różnych źródłach prawa, które określają normy obowiązujące w danym państwie. Poniższe ćwiczenie odnosi się do źródeł prawa w Polsce, które zapewniają jasność i pewność co do obowiązujących norm. Spróbuj ułożyć je w odpowiedniej kolejności, jeśli masz wątpliwość zapoznaj się wnikliwie z materiałem.
Źródła prawa
Termin „źródło prawa” jest wieloznaczny i odnosi się do różnych zjawisk dotyczących tworzenia i obowiązywania prawa. Źródło prawa to sformalizowany akt władzy państwowej zawierający przepisy prawa. Jest to akt prawny obejmujący reguły postępowania ludzi ustanowione lub akceptowane przez państwo.
Możemy mówić o dwóch postaciach źródeł prawa:
materialnej (stanowi ją wola państwa – decyzja organów, które tworzą akty normatywne);
formalnej (stanowi ją konkretny akt prawny z regułami postępowania, np. ustawa, rozporządzenie).
Inny podział źródeł prawa wskazuje na:
fontes iuris cognoscendi (jako wszystkich czynników, które dostarczają informacji o prawie);
fontes iuris oriundi (jako wszystkich czynników mających wpływ na ukształtowanie konkretnej treści przepisów prawnych i ich formy).
Organy promulgacyjne
Za źródło prawa rozumiane sensu largo uznawane są też organy promulgacyjne (publikacyjne).
Organy promulgacyjne w RP to dzienniki urzędowe, w których ogłasza się teksty aktów prawnych). Należą do nich:
- Nazwa kategorii: organy promulgacyjne{color=#4D3763}
- Nazwa kategorii: Dziennik Ustaw RP{color=#705887}
- Nazwa kategorii: Dziennik Urzędowy RP [br]„Monitor Polski”{color=#705887}
- Nazwa kategorii: dzienniki urzędowe[br] ministrów kierujących[br] działami administracji[br] rządowej{color=#705887}
- Nazwa kategorii: dzienniki urzędowe[br] urzędów centralnych{color=#705887}
- Nazwa kategorii: Dziennik Urzędowy[br] Komisji Nadzoru[br] Finansowego{color=#705887}
- Nazwa kategorii: wojewódzkie[br] dzienniki urzędowe{color=#705887} Koniec elementów należących do kategorii organy promulgacyjne{color=#4D3763}
- Elementy należące do kategorii organy promulgacyjne

Hierarchia aktów prawnych w RP
Źródła prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej są hierarchicznie uporządkowane. Poczynając od najważniejszego aktu, są to:
Zapoznaj się z tekstem źródłowym i wykonaj polecenie.
Ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. zmieniająca i uzupełniająca Konstytucję Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1921 r.Prezydent Rzeczypospolitej ma prawo w czasie, gdy Sejm i Senat są rozwiązane, aż do chwili ponownego zebrania się Sejmu (…), wydawać w razie nagłej konieczności państwowej rozporządzenia z mocą ustawy w zakresie ustawodawstwa państwowego.
Źródło: Ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. zmieniająca i uzupełniająca Konstytucję Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1921 r., dostępny w internecie: isap.sejm.gov.pl [dostęp 27.11.2020].
Źródła prawa o charakterze wewnętrznym
Nie stanowią one powszechnie obowiązujących źródeł prawa.
Zaliczamy do nich:
uchwały,
zarządzenia.
Uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjnie podległe organowi wydającemu te akty. Zarządzenia są wydawane tylko na podstawie ustawy. Nie mogą one stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów.
Uchwały i zarządzenia podlegają kontroli zgodności z powszechnie obowiązującym prawem.
Prawo autonomiczne

Poszczególne ustawy różnie regulują treść statutów. Przeważnie w swoim zapisie ograniczają się do uregulowania struktury oraz określenia zadań danej instytucji. Występują również statuty, które są nadawane przez upoważnione mocą ustawy organy państwa (w drodze rozporządzeń – np. Radę Ministrów, Prezesa Rady Ministrów). Stanowią one integralną część danego aktu prawnego lub są uchwalane przez upoważnione organy czy osoby w formie umownej (np. statut gminy, powiatu, spółki akcyjnej, fundacji, wyższej uczelni czy związku zawodowego). Jednak ten umowny charakter tworzenia statutu jest ograniczony z powodu kształtowania jego treści. Chodzi o zgodność z wymogami prawnymi, ponieważ warunkiem rejestracji jest załączenie statutu do wniosku (np. w przypadku związków zawodowych statut podlega kontroli organu rejestracyjnego pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym).
Większość zasad prawa wywodzimy ze starożytnego Rzymu, są one nazywane paremiami prawniczymi. Są to krótkie, zwięzłe sentencje wyrażające fundamentalne zasady prawa.

Podstawowe zasady prawa
Zapoznaj się z tekstem i wykonaj polecenie.
Prawo nie działa wstecz – co to oznacza w praktyce?W przypadku tej zasady polski Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że odstępstwo od niej może mieć miejsce tylko wtedy, kiedy przemawiają za tym istotne powody i kiedy wynika ono wyraźnie z brzmienia ustawy. Sam cel nie uzasadnia zaś przyjęcia jej wstecznego działania. Przy ocenie tego, czy wsteczne działanie przepisu nie czyni go sprzecznym z Konstytucją, pod uwagę trzeba wziąć (oczywiście w zależności od rodzaju sprawy), zasady takie jak:
– zaufanie obywateli do państwa;
– bezpieczeństwo i pewność obrotu;
– stabilność stosunków regulowanych przez prawo;
– ochronę praw nabytych.Co do zasady, ustawa nie ma charakteru mocy wstecznej. Jednak niekiedy taka restryktywna zasada mogłaby stać się niekorzystna dla pewności obrotu prawnego. W takim przypadku ustawa może wprowadzić zasadę, że mimo iż obowiązuje od pewnego czasu, to należy ją stosować np. do sytuacji, jaką jest posiadanie niezbędne dla zasiedzenia. Jak więc widać, to, że „prawo nie działa wstecz” jest podstawową zasadą prawa cywilnego, zapewniającą stronom stosunku cywilnoprawnego poczucie bezpieczeństwa prawnego. Jej istnienie daje pewność, że nowa ustawa nie posłuży do oceny prawnej skutków stosunku prawnego, który miał miejsce pod rządem dawnej ustawy. Kiedy jednak dany stosunek prawny trwa nadal (czyli po zmianie przepisów), to w uzasadnionych przypadkach może mieć do niego zastosowanie nowa ustawa.
Źródło: Prawo nie działa wstecz – co to oznacza w praktyce?, 13.12.2018, dostępny w internecie: kancelaria-prawna-poznan.pl [dostęp 4.11.2019].
prawo nie działa wstecz. (Uzupełnij).
Luka prawna
Luka w prawie to sytuacja, w której system prawny nie przewiduje konkretnego przepisu regulującego dana sytuację lub problem prawny. Może wynikać z braku regulacji, niedokładności przepisów lub nieprzewidzianych zdarzeń, których ustawodawca nie ujął wprost w obowiązujących aktach prawnych.
W kontekście systemu prawa, wyróżniamy dwa główne rodzaje luk:
luka prawna - brak normy prawnej w sytuacji, która wymaga rozstrzygnięcia
luka interpretacyjna - występuje, gdy istniejące przepisy są niejednoznaczne lub pozostawiają zbyt szerokie pole do interpretacji
W przypadku luk w prawie, sądy albo inne organy stosujące prawo mogą sięgać po:
analogiczne stosowanie prawa (analogia legis) - odwołanie się do przepisów regulujących sytuacje podobne
analogię z zasad prawa (analogia iuris) - stosowanie ogólnych zasad prawa np. dobra wiara, sprawiedliwość, prawo do obrany
Znaczenie zasad prawa można zaobserwować w klasycznym filmie pt. „Dwunastu Gniewnych Ludzi” (reż. Sidney Lumet). Film koncentruje się na pracy przysięgłych, którzy muszą jednogłośnie zdecydować o winie lub niewinności oskarżonego. Przysięgły numer 8, podważa pozornie oczywiste dowody, wskazując na brak spójności w zeznaniach świadków. Przypomina, że prawo musi być stosowane zgodnie z podstawowymi wartościami sprawiedliwości i praw człowieka - zgodnie z hierarchią aktów prawnych. Inspiracją do refleksji nad znaczeniem zasad prawa w codziennym życiu jednostki jest film pt. „Za wszelką cenę” (reż. Destin Daniel Cretton). Film podkreśla znaczenie walki o sprawiedliwość oraz rolę prawa jako narzędzia ochrony praw człowieka.
Podsumowanie
Źródła prawa i zasady prawa to fundamenty każdego systemu prawnego - pierwsze określają, skąd prawo pochodzi i w jakiej formie obowiązuje, drugie - jak powinno być tworzone i funkcjonować. To dzięki źródłom wiemy, które akty są wiążące, a dzięki zasadom - że prawo ma być uporządkowane, przewidywalne i zgodne z konstytucją. Wspólnie tworzą ramy, które zapewniają nie tylko formalną ważność norm, ale też ich praktyczną użyteczność i legitymizację w oczach obywateli. Innymi słowy: bez źródeł nie ma prawa, a bez zasad - nie ma sensu go stosować.
Słownik
(łac.) źródła poznania prawa
(łac.) źródła powstania prawa
tekst formułujący normy postępowania, wydawany przez podmiot, który ma kompetencję do działań prawotwórczych
ogłoszenie aktu normatywnego
(łac.) w szerokim znaczeniu