Ignacy Krasicki Wstęp do bajek

Był młody, który życie wstrzemięźliwiewstrzemięźliwiewstrzemięźliwie pędził;
Był stary, który nigdy nie łajałłajaćłajał, nie zrzędził;
Był bogacz, który zbiorów potrzebnympotrzebnypotrzebnym udzielał;
Był autor, co się z cudzej sławy rozweselał;
Był celnikcelnikcelnik, który nie kradł; szewc, który nie pijał;
Żołnierz, co się nie chwalił; łotrłotrłotr, co nie rozbijałrozbijać sięrozbijał;
Był minister rzetelnyrzetelnyrzetelny, o sobie nie myślał;
Był na koniec poeta, co nigdy nie zmyślał.
– A cóż to jest za bajka? Wszystko to być może!
– Prawda, jednakże ja to między bajki włożę.

CART10 Źródło: Ignacy Krasicki, Wstęp do bajek, [w:] Poezja polska XVIII wieku, red. Zdzisław Libera, Warszawa 1976, s. 209.

Jean de La Fontaine Lwica i Niedźwiedzica

Goniąc za zwierzem przez pustyń obszary,
Strzelec porwał z lwiej pieczarypieczarapieczary
Jejmości Lwicy najmilsze dzieciątko,
Lwiątko.
Powraca matka, nie znajduje syna,
I srogimsrogisrogim żalem przejęta,
Straszliwie ryczeć zaczyna.
PierzchająpierzchaćPierzchają w trwodzetrwogatrwodze zwierzęta,
Kto żyw, ukrywa się w norze,
Choć noc zapadła, nikt zasnąć nie może,
Bo lament Lwicy zbolałej,
Wstrząsa bórbórbór cały.
Aż wreszcie Niedźwiedzica rzecze do sąsiadki:
«Powiedz mi, wszak cielątek i jagniąt niemało
Przez twe ząbki na tamten świat powędrowało:
Czyliż one nie miały ni ojca ni matki?
— Miały. — Jednak sąsiadom nie suszyły głowy,
Osierocone owce i stroskane krowy;
W skrytości serc płakały nad stratą dzieciątek.
Czemuż ty jedna masz czynić wyjątek?
Milcz, jak one milczały; oto moja rada.
— Co, ja mam milczeć po utracie syna!
Któż mi go wróci? ach, biada mi, biada!
Nieszczęsna moja godzina!
Co mnie obchodzą czyjeś tam rozpacze,
Gdy ja boleję i płaczę!»

Człowiecze! gnębią ciebie twe własne cierpienia:
Czemuż na krzywdy bliźnichbliźnibliźnich masz serce z kamienia?

CART7 Źródło: Jean de La Fontaine, Lwica i Niedźwiedzica, [w:] tegoż, Bajki podług La Fontaine’a, Warszawa 1876, s. 670–671.

Ignacy Krasicki Komar i mucha

Mamy latać, latajmy nie górniegórniegórnie, nie nisko.
Komar muchy tonącej mając widowisko,
Że nie wyżej leciała, nad nią się użalił:
Gdy to mówił, wpadł w świecę, i w ogniu się spalił.

CART8 Źródło: Ignacy Krasicki, Komar i mucha, [w:] tegoż, Dzieła Krasickiego dziesięć tomów w jednym, Paryż 1830, s. 5.

Ignacy Krasicki Rybka mała i szczupak

Widząc w wodzie robaka rybka jedna mała,
Że go połknąć nie mogła, wielce żałowała.
NadszedłnadszedłNadszedł szczupak, robak się przed nim nie osiedział,
Połknął go, a z nim haczyk, o którym nie wiedział.
Gdy rybak na brzeg ciągnął korzyśćkorzyśćkorzyść okazałą,
Rzekła rybka: 'Dobrze to czasem być i małą'.

Ignacy Krasicki Pan i pies

Pies szczekał na złodzieja, całą noc się trudził;
Obili go nazajutrz, że pana obudził.
Spał smaczne drugiej nocy, złodzieja nie czekał;
Ten dom skradł; psa obili za to, że nie szczekał

pan_1 Źródło: Pan i pies, [w:] Ignacy Krasicki, Bajki, Wrocław 1975, s. 62.

Hans Christian Andersen O tobie mówi bajka

Mędrcy starożytni chytrze obmyślili, w jaki sposób można by ludziom mówić prawdę prosto w oczy, nie robiąc z tego w sposób grubiańskigrubiańskigrubiański. Pokazywali im dziwne lustro, w którym ukazywały się różnego rodzaju zwierzęta i dziwne przedmioty. Był to widok zarówno ciekawy, jak budujący. Nazwali to „bajką”. I niezależnie od tego, czy zwierzęta zachowywały się głupio, czy też mądrze, ludzie musieli, patrząc na nie, myśleć przy tym: „To o tobie mówi bajka”. W ten sposób nikt się nie mógł obrazić.

CART9 Źródło: Hans Christian Andersen, O tobie mówi bajka, [w:] tegoż, Baśnie, tłum. Bogusława Sochańska, Poznań 2006.