W symulacji zbadano właściwości chemiczne miedzi. Eksperymenty dotyczą pasywacji, badania palności miedzi oraz reakcji z kwasami. 1. Pasywacja. Na skali znajdującej się w w dolnej części symulacji zaznaczono lata od zera do pięćdziesięciu. Nad osią znajduje się płytka wykonana z miedzi mająca kolor pomarańczowo‑brązowy. Przesuwanie wskaźnikiem po osi umożliwia obserwowanie na powierzchni miedzianej płytki zmian. Pierwsze zmiany zaczynają się po pięciu latach można zaobserwować szarawe przebarwienia w niedużej liczbie miejsc na powierzchni. Po dziesięciu latach pasywacji jest wyraźna i płytkę około 10 procent płytki pokrywa szaro‑zielony nalot. W kolejnych latach stopniowo powierzchnię pokrywa coraz więcej patyny. Po około dwudziestu latach jest to już około 50 procent powierzchni płytki. Po czterdziestu pięciu latach powierzchnia jest prawie całkowicie pokryta szaro‑zielonym nalotem, a po pięćdziesięciu latach płytkę w całości pokrywa patyna, która również staje się ciemniejsza. 2. Palność. Miedziana płytka zostaje poddana ogrzewaniu nad palnikiem. W wyniku ogrzewania ciemnieje, staje się szarawa, a w końcu czarna. 3. Reakcje z kwasami. W doświadczeniu wykorzystano trzy miedziane płytki oraz trzy zlewki, w których znajdują się kolejno kwas solny, stężony kwas azotowy(V) oraz rozcieńczony kwas azotowy(V). Płytki wrzucono kolejno do zlewek oraz obserwowano zachodzące zmiany. Po umieszczeniu płytki w zlewce z kwasem solnym – brak zmian. W wyniku umieszczenia płytki w zlewce wypełnionej stężonym kwasem azotowym(V) metal uległ roztworzeniu, z roztworu zaczął wydzielać się brązowy gaz, a roztwór przybrał zielone zabarwienie. Po wrzuceniu do zlewki z rozcieńczonym kwasem azotowym metal również się roztwarza, jednak proces ten jest mniej dynamiczny. Z roztworu powoli wydzielają się pęcherzyki bezbarwnego gazu, który brązowieje na powietrzu. Roztwór staje się zielony.