Mapa interaktywna przedstawia Czechosłowację. Po II wojnie światowej Polska od południa graniczyła z Czechosłowacją (która istniała od 1918 r.). Kraj ten również należał do bloku wschodniego. Władzę tam przejęli komuniści, tworząc Czechosłowacką Republikę Socjalistyczną. Najtwardszy okres stalinizmu przypadł na pierwszą połowę lat 50., a destalinizacja postępowała w drugiej połowie lat 50. i na początku lat 60. Wówczas nastała delikatna odwilż, którą zakończyła Praska Wiosna (1968). Reformy z tego okresu spowodowały interwencję wojsk Układu Warszawskiego w 1968 r. i przywrócenie do władzy komunistów. Jedyną niewycofaną reformą tego okresu było wprowadzenie podziału kraju na dwie republiki – Czeską Republikę Socjalistyczną oraz Słowacką Republikę Socjalistyczną. Utworzono odrębne parlamenty dla obu tych państw. Pod koniec lat 70. XX w. powstała w Czechosłowacji organizacja opozycyjna Karta 77, do której należał między innymi Václav Havel. Ugrupowanie to przyczyniło się w dużej mierze do obalenia komunizmu w Czechosłowacji w 1989 r. Wtedy to prezydent Gustáv Husák został odsunięty od stanowiska, a na jego miejsce powołano członka Karty 77 – pisarza Václava Havla. W 1993 r. doszło do rozpadu Czechosłowacji na Czechy i Słowację na drodze tzw. aksamitnego rozwodu. Określenie to związane jest z pokojowym rozpadem. Oba kraje należą do UE i NATO. Czechy Kraj ten składa się z trzech historycznych krain: Czech właściwych, Moraw i czeskiej części Śląska. Jest to kraj jednolity narodowościowo. Jest to republika parlamentarna o ustroju demokratycznym. Czechy wykazują relatywnie mały stopień nierówności w dochodach pomiędzy najbogatszymi i najbiedniejszymi obywatelami oraz stosunkowo zrównoważoną redystrybucję majątku. Pod względem poziomu rozwoju gospodarczego Czechy są jednym z liderów wśród państw byłego bloku wschodniego. Wpłynęły na to szybko przeprowadzone reformy rynkowe i znaczne inwestycje kapitału zagranicznego. Słowacja Kraj ten jest również republiką demokratyczną. W porównaniu do innych państw europejskich jest to kraj o krótkiej państwowości, ponieważ zaczął dopiero w pełni funkcjonować od 1993 r., w wyniku podziału Czechosłowacji. Wcześniej bardzo długo był częścią Węgier, Austro‑Węgier, a później Czechosłowacji. Aksamitny rozwód źle wpłynął na gospodarkę tego kraju, ponieważ większość zakładów przemysłowych tam zlokalizowanych pracowała, opierając się na surowcach importowanych z ZSRR. Wytwarzano z nich głównie półprodukty, które podlegały dalszej obróbce w części czeskiej. Po wielu latach odbudowy Słowacja powoli wychodzi z kryzysu gospodarczego. Główną rolę w strukturze zatrudnienia odgrywają tam usługi, zwłaszcza turystyka.

Rok 1918 Jugosławia powstała w 1918 r. jako Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców, a od 1929 r. obowiązywała nazwa Królestwo Jugosławii. Była państwem wielonarodowościowym i wielowyznaniowym. Mieszkali tam obok siebie katolicy, prawosławni i muzułmanie. W podobnych krajach często dochodzi do długotrwałych i krwawych konfliktów o podłożu religijnym i etnicznym. Od zakończenia II wojny światowej do 1980 r. władzę w tym kraju sprawował Josip Broz Tito. Utrzymywał on jedność terytorialną tego państwa. Niestety, po jego śmierci odżyły utajone konflikty między narodami mieszkającymi w tym kraju. Rok 1991 W 1991 roku Chorwacja ogłosiła niepodległość. Fakt ten spowodował sprzeciw Serbów, którzy zamieszkiwali Slawonię i Krajinę. Ogłosili oni secesję od Chorwacji. W lipcu 1991 roku wybuchło serbskie powstanie, wsparte przez armię federalną. W Słowenii, która spośród byłych republik Jugosławii jest najbogatsza, procesy przebiegły pokojowo ze względu na jednorodny skład etniczny. Jako pierwsza i jedna z dwóch (obok Chorwacji) weszła w skład NATO i UE. Jest ona jednocześnie jednym z najbardziej zamożnych i rozwiniętych krajów Europy Środkowo‑Wschodniej. Słowenia ogłosiła niepodległość 25 czerwca 1991 roku. Macedonia miała problemy z uznaniem niezależności przez ONZ, ponieważ Grecja uważała, że nazwa państwa należy do jej dziedzictwa kulturowego. Macedonia ogłosiła niepodległość 8 września 1991 roku. Rok 1992 W 1992 r. pozostała część dawnej Jugosławii rozpadła się na dwa kraje: Bośnię i Hercegowinę oraz Serbię i Czarnogórę. W wyniku uzyskania niepodległości wybuchł w tym samym roku najkrwawszy konflikt w Europie od zakończenia II wojny światowej. Na terenach obecnej Bośni i Hercegowiny mieszkali Serbowie, Chorwaci i Muzułmanie. Prezydentem został wkrótce przedstawiciel frakcji muzułmańskiej. Natomiast bośniaccy Serbowie zaczęli mieć aspiracje do utworzenia nowego państwa. Na obszarze obecnej Serbii i obecnej Czarnogóry u władzy pozostali komuniści, którzy przemianowali się na socjalistów. Większość społeczeństwa dążyła do utrzymania federacji jugosłowiańskiej. Chorwacja. W kwietniu do Chorwacji wkroczyły siły pokojowe Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na skutek działań wojennych Chorwacja straciła Slawonię i Krajinę w 1995 roku. Serbia. Jedną ze stron tego krwawego konfliktu była Serbia dążąca do oderwania obszarów zamieszkanych przez bośniackich Serbów. Za tę działalność nałożono na Jugosławię sankcje. Wkrótce potem koszty wojny, sankcje, wojenna retoryka oraz dyktatorskie rządy Miloševicia zakończyły się kryzysem ekonomicznym oraz wybuchem kolejnych konfliktów etnicznych. Interwencje UE i NATO doprowadziły do rozejmów, które jednak nie były przestrzegane. 17 lutego 2008 roku Kosowo jednostronnie proklamowało niepodległość i odłączenie się od Serbii, jednak zostało uznane tylko przez część państw świata (do sierpnia 2014 roku przez 108 państw). Bośnia. Serbowie wyparli armię bośniacką i zajęli większą część terytorium Bośni i Hercegowiny. Rozpoczęto czystki etniczne. Serbowie prześladowali także ludność cywilną. Najokrutniejsze walki toczyły się w rejonie Sarajewa. Po zakończonych walkach w 1995 r. Bośnia i Hercegowina stała się państwem niepodległym. Obecnie nadal składa się z dwóch części (bośniacko‑chorwackiej i serbskiej), które mają własne rządy. Geneza kolejnych zmian na mapie politycznej sięga 1998 r., kiedy to w jednej z prowincji serbskich, Kosowie, mniejszość albańska upomniała się o swoje prawa. Serbia krwawo zmusiła ludność pochodzenia albańskiego do ucieczki z państwa. Niezbędna okazała się być znów interwencja NATO. Pomimo ogłoszenia przez Kosowo w 2008 r. niepodległości (odłączenia od Serbii), uznają je jedynie 93 państwa.