Ilustracja interaktywna utrzymana jest w tonacji szarej. Przedstawia tłum ludzi na sali koncertowej. Ludzie siedzą zarówno na balkonach jak i w części dolnej sali. Sufit jest bardzo wystawny i bogato zdobiony.

Film animowany: Wybrani kompozytorzy XIX wieku - Hector Berlioz. Jak już wiecie, Hector Berlioz był najwybitniejszym kompozytorem francuskim XIX wieku i uchodził za najbardziej rewolucyjnego z romantyków. Jego nowatorstwo miało swój wyraz także w monumentalnej obsadzie utworów, w której odnaleźć można wiele niecodziennych, interesujących instrumentów muzycznych. Kompozycją Berlioza, która angażuje bodaj największą liczbę wykonawców, jest religijny hymn Te Deum op. 22, powstały w 1849 roku. Obsadę utworu tworzą 4 flety, 4 oboje (w tym jeden rożek angielski), 4 klarnety (w tym jeden klarnet basowy), 4 fagoty, 4 rogi, 2 trąbki, 2 kornety, 6 puzonów, 2 ofiklejdy lub 2 tuby, kotły, bębny, talerze, instrumenty smyczkowe, 12 harf, organy, tenor solo, dwa wielkie mieszane chóry trzygłosowe (sopran, tenor, bas), jeden wielki chór dziecięcy (unisono). Dodatkowo w niektórych częściach pojawia się także flet piccolo, sakshorn i werbel. Z uwagi na rozmiary orkiestry, dzieło wykonano po raz pierwszy dopiero w 2003 roku, w dwusetną rocznicę urodzin kompozytora. Za chwilę poznacie najbardziej nietypowe instrumenty, stanowiące obsadę tego utworu. Flet piccolo to mała odmiana fletu poprzecznego, charakteryzująca się wysokim i przenikliwym dźwiękiem. Skala instrumentu (od d2 do c5) jest o oktawę wyższa niż zwykłego fletu. Piccolo jest instrumentem o najwyższym rejestrze w orkiestrze (poza skrzypcami). Jego brzmienie wykorzystali między innymi Wolfgang Amadeusz Mozart w operze Uprowadzenie z seraju, Ludwig van Beethoven w finale IX symfonii d‑moll op. 125 oraz Maurice Ravel w Bolero. Rożek angielski to odmiana oboju, charakteryzująca się specyficznym, melancholijnym, głębokim brzmieniem. Skala instrumentu (od e do b2) jest o kwintę niższa niż oboju. Brzmienie rożka angielskiego wykorzystał między innymi Antonin Dvořák w IX symfonii e‑moll op. 95 Z nowego świata. Klarnet basowy to odmiana klarnetu o charakterystycznie zakrzywionej do góry czarze głosowej i tzw. fajce, w której umieszcza się ustnik (oba te elementy nawiązują do budowy saksofonu). Instrument posiada skalę od D do b¹. Cechuje się zróżnicowaną barwą, jasną i ciepłą w rejestrze górnym, ciemną w rejestrze dolnym. Brzmienie klarnetu basowego wykorzystał Giacomo Meyerbeer w operze Hugenoci. Ofiklejda to dawny instrument dęty blaszany, kształtem przypominający fagot. Posiadał szeroką czarę głosową, system klapowy oraz rurę zadęciową. Stosowano trzy odmiany ofiklejdy – altową, basową i kontrabasową. Instrument stracił na popularności w drugiej połowie XIX wieku, na rzecz nowo wynalezionej tuby. Brzmienie ofiklejdy wykorzystali między innymi Hector Berlioz w Symfonii fantastycznej oraz Feliks Mendelssohn‑Bartholdy w uwerturze do Snu nocy letniej. Sakshorn to instrument dęty blaszany, przypominający nieco róg i trąbkę. Budowany w odmianach sopranowej, altowej, tenorowej, barytonowej i basowej. Charakterystyczne, łagodne brzmienie sakshornu jest szczególnie wyzyskiwane w orkiestrach dętych. Instrument wykorzystany został między innymi przez Hectora Berlioza w Marszu Trojan z opery Trojanie. Teraz, gdy wiemy jak wyglądają i brzmią nietypowe instrumenty, wykorzystane przez Hectora Berlioza w kompozycji Te Deum, wysłuchajmy jej początkowego fragmentu. Zwróćmy szczególną uwagę na instrumentarium – postarajmy się nazwać pojawiające się instrumenty, scharakteryzujmy ich brzmienie oraz rolę w danym odcinku utworu.