Przypisz odpowiednio nazwiska do imion wybitnych krytyków muzycznych. Janusz Tu uzupełnij Bogusław Tu uzupełnij Stefan Tu uzupełnij Zygmunt Tu uzupełnij Wacław Tu uzupełnij

Uzupełnij tekst. Dzisiejsze gusta w dużej mierze regulują Tu uzupełnij dostępne na wyciągnięcie ręki. Na Tu uzupełnij możemy znaleźć ponad 70 milionów piosenek i codziennie według niektórych danych przybywa ich ok. 60 tysięcy. Tu uzupełnij, którzy kiedyś mogli wybierać spośród Tu uzupełnij kanałów telewizyjnych i repertuaru lokalnych kin, dzisiaj mają do wyboru dziesiątki serwisów streamingowych, YouTube’a, Apple Music wraz z możliwością dodawania swoich Tu uzupełnij. Stąd możliwości wyboru są niemal nieskończone. Tu uzupełnij przygotowywane są przez komputerowe Tu uzupełnij i są dla większości podstawowym źródłem wyborów nowych utworów.

Przeczytaj poniższe recenzje i przypisz je do wydarzenia. „Na piaszczystej ziemi Słonecznych Równin stają naprzeciw siebie dwie potężne armie. Zakuci w stal ogromni Orogonowie, wspierani przez hordy Arrakinów, Srebrne Kolce, a nawet mityczne Wyrny, runą z furią na wojska sprzymierzonych ras ludzi, Ghallów i Myriadów. Syn Nocy stoczy śmiertelny bój ze Słoneczną Panią. Co wyznaczy przyszłość Amadal: demoniczna moc Burghalla czy legendarna magia Światła? Bezlitosna wojna pochłania również Kontynent Elise. Miasta, warownie i twierdze padną, gdy spuszczone ze smyczy komanda Cienistych wzmocnią siły Drenara. Czy ufortyfikowana wyspa Orin oprze się mściwej potędze Semaela? Do czego zdolny okaże się Najstarszy, gdy stanie oko w oko z magiem Mroku? Niewielu wie o wpływach bogów i prawdziwych planach sprzeniewierzonego błogosławionego. Zaskakująco to jednak Bruneira, pani Śnieżnego Azylu, może zyskać najwięcej na wszechobecnej pożodze.” Możliwe odpowiedzi: 1. recenzja filmu, 2. recenzja spektaklu teatralnego, 3. recenzja koncertu, 4. recenzja książki „To już piąta pełnometrażowa produkcja o żółtych pomagierach Gru, która jest niejako kontynuacją fabuły z końcowej sceny Minionków z 2015 roku. To wtedy Kevin, Stuart, Bob i reszta poznali swojego przyszłego szefa. Trochę czasu od tego momentu upłynęło. Cała banda mieszka w piwnicy domu mamy Gru, przebudowując ją w kryjówkę największego i najlepszego złodzieja świata. W tym czasie ich przywódca stara się dostać do grupy przestępczej o nazwie Złowieszcza 6, która właśnie ogłosiła casting na nowego członka. Zadanie, które w sumie powinno być formalnością, okazuje się nie lada wyzwaniem. O dziwo grupa składająca się z samych dorosłych złoczyńców jakoś nie pała chęcią zaproszenia w swoje szeregi dziecka. Nieważne jak bardzo złowieszczego” Możliwe odpowiedzi: 1. recenzja filmu, 2. recenzja spektaklu teatralnego, 3. recenzja koncertu, 4. recenzja książki „Siedząc w czerwcowy poranek na widowni wrocławskich Lalek, na jej tyłach, żeby nie zasłaniać sceny publice do lat pięciu, myślałam o tym, jaką frajdę muszą mieć z takiego spotkania aktorzy. Gdzie indziej byliby tak fetowani, oklaskiwani, okrzykiwani, gdzie każdy ruch i nuta byłyby w stanie obudzić emocje bliskie ekstazie, w jaką niegdyś wpadały dziewczęta na koncertach Beatlesów? Myślałam też o tym, jak to my, dorośli, jesteśmy w emocjach zblokowani, skoro żaden, najlepszy nawet spektakl nie jest nas w stanie poderwać z krzeseł na grubo przed finałem? Wiadomo, trzymają nas w sidłach normy i zasady, ale czy nie byłoby pięknie czasem się z nich wyzwolić? I powitać oklaskami – dajmy na to – Krzesisławę Dubielównę, która w n‑tej godzinie Wycinki wnosi wreszcie na scenę tego tak długo i niecierpliwie wyczekiwanego sandacza po balatońsku (a może po bengalsku?). Dziecięca publiczność ma swoje refreny, które wystarczy raz rzucić w przestrzeń, żeby wszyscy je podchwycili. Tego ranka były to: „panowie, panowie!” – powtarzane na widok dwójki przyjaciół granych przez Grzegorza Mazonia i Radosława Kasiukiewicza, „łap ją, łap za sznurek!” – na widok tytułowej kulki i „szybciej, tam jest!” – w kilkudziesięciu innych sytuacjach. Ma też sytuacje, z którymi sobie nie radzi, w których na sali zapada niezręczna cisza, kiedy daje się wyczuć pewne usztywnienie, niechęć, nawet strach – tutaj to scena scenicznej kłótni, wpędzająca na krawędź płaczu kilku najmłodszych widzów. Jest też cienka linia, która pęczniejące emocje trzyma na wodzy, nie pozwalając przekroczyć granicy oddzielającej widzów od sceny – kto był na pierwszym pokazie Podłogowa w WTL‑u, wrocławskiej produkcji dla najnajów, ten doskonale pamięta, jak łatwo ją zerwać i jak trudno młodych odkrywców zawrócić z tej ekspedycji na nowy ląd. Pomyli się jednak ten, kto będzie się łudził, że w swoim emocjonalnym rozkręceniu mały widz zatraci krytycyzm – jest tak, jakby się z nim urodził, w dodatku dysponuje wersją w standardzie „super‑ostry”. Spektaklu marnego, przydługiego, nudnawego nie omieszka skomentować, podkręcając na skali głośności sceniczny szept tak, żeby z całą pewnością dotarł do aktorów: „Nudzi mi się! Kiedy to się skończy? Chodźmy stąd!” Możliwe odpowiedzi: 1. recenzja filmu, 2. recenzja spektaklu teatralnego, 3. recenzja koncertu, 4. recenzja książki "Sama jakość wykonania jest więc jednym. Drugim - to co "pod tym" wykonaniem skryte, czyli sens. Właśnie dlatego w tytule recenzji przywołałam jeden z najbardziej niebezpiecznych argumentów w retoryce - ad ignorantiam. Nim właśnie żongluje Nosowska i Hey, dzięki niemu dotyka najbardziej bolesnych kwestii i - co najważniejsze - zmusza do myślenia i przygotowania intelektualnej obrony pod ostrzałem artystycznych chwytów." Możliwe odpowiedzi: 1. recenzja filmu, 2. recenzja spektaklu teatralnego, 3. recenzja koncertu, 4. recenzja książki