Cele:

• w zakresie fizycznego obszaru rozwoju: uczeń rozwija sprawności motoryczne i sensoryczne (świadome napinanie i rozluźnianie mięśni, kontrola postawy ciała, ruchy głowy, ramion i tułowia, praca z oddechem), uczy się wykorzystywać własną aktywność w celach zdrowotnych i relaksacyjnych oraz organizować bezpieczną zabawę z wykorzystaniem materacy;

• w zakresie emocjonalnego obszaru rozwoju: uczeń rozpoznaje, nazywa i w bezpieczny sposób wyraża swoje emocje (np. złość, napięcie, radość) poprzez ruch i głos, rozwija świadomość przeżywanych emocji i uczy się panowania nad nimi w taki sposób, aby móc współdziałać w grupie;

• w zakresie społecznego obszaru rozwoju: uczeń ćwiczy współdziałanie i współpracę w grupie (wspólne wykonywanie poleceń, tworzenie „chórków”, reagowanie na sygnały nauczyciela), uczy się obdarzania szacunkiem koleżanek, kolegów i nauczyciela oraz dbania o bezpieczeństwo własne i innych podczas ćwiczeń na materacach;

• w zakresie poznawczego obszaru rozwoju: uczeń rozwija koncentrację uwagi, potrzebę i umiejętność twórczego myślenia poprzez wyobrażanie sobie sytuacji „bezludnej wyspy” oraz podążanie za instrukcją nauczyciela, doskonali umiejętność posługiwania się językiem polskim i głosem w komunikacji (dźwięk „mmm”, śmiech, praca głosem i oddechem).

Przybory: materace lub karimaty.

Przebieg: Nauczyciel rozkłada materace na sali. Pozycja wyjściowa – odpoczynek na wyspie. Uczniowie kładą się wygodnie na materacach, w dowolnie wybranej przez siebie pozycji; nauczyciel zachęca do znalezienia najbardziej komfortowego ułożenia ciała. Następnie prowadzi zabawę, wyznaczając kolejne czynności i informując uczniów, że obudzili się na bezludnej wyspie. Pozwala na wyrażanie emocji poprzez uderzanie rękami lub nogami
w materac w celu rozładowania napięcia.

Uczniowie powoli siadają przodem do nauczyciela, ziewają, szeroko otwierają usta, przeciągają się i unoszą ramiona. Patrzą na nauczyciela przy nieruchomej głowie, po czym samymi oczami spoglądają w prawą stronę, a po około 30 sekundach – w lewą. Nauczyciel wydaje dźwięk „mmm”, uczniowie powtarzają, kładą ręce na szyi i obserwują wibracje. Wykonują głęboki wdech, „pompowanie” policzków i wydech połączony z delikatnym uderzaniem palcami w policzki, a następnie unoszą barki podczas wdechu i opuszczają je podczas wydechu. Nauczyciel zleca głośny śmiech całej grupy.

Uczniowie łączą się w trzy grupy „chórki”: pierwszy wydaje dźwięk „mmm”, drugi uderza palcami w napompowane policzki, trzeci pociera dłońmi po bluzce na wysokości brzucha. Nauczyciel dyryguje „chórem”, wywołując numer grupy i zmieniając kolejność. Na koniec uczniowie kładą dłonie na podłodze przed sobą, powoli wstają, wykonują wspięcie na palce z wdechem i uniesieniem rąk nad głowę, po czym z wydechem pochylają tułów i opuszczają ręce. Wszyscy głośno biją brawo.