Co zrobić z wynikami? W szkole i tak nie ma miejsca ani czasu na interwencje.
Jak znaleźć miejsce, najlepiej wiedzą mieszkańcy małych mieszkań, a najbardziej wydajni są pracownicy mający dużo obowiązków. Sekret tkwi w organizacji. Interwencja nie musi być zawsze zatem dodatkową godziną zajęć rewalidacyjnych czy korekcyjno‑kompensacyjnych. Podniesienie poziomu własnej wartości czy umiejętności społeczne skutecznie wypracujemy znacznie skuteczniej na ulubionej lekcji, w świetlicy, bibliotece lub na WF‑ie.
Zdolny uczeń 2. klasy szkoły podstawowej ma duże trudności z koncentracją uwagi. Ze względu na sytuację zawodową rodziców przebywa w szkole od 7:30 do 16:00, korzystając ze świetlicy wraz z około 30 innymi uczniami. Zwykle po obiedzie (ok. 13:00) jest już tak zmęczony hałasem i nadmiarem bodźców, że robi się agresywny – przeszkadza innym uczniom, niszczy przedmioty znajdujące się w pomieszczeniu, nie reaguje na polecenia opiekunów. W porozumieniu z wychowawcą i rodzicami popołudniowe miejsce przebywania dziecka w miarę możliwości zostaje zmienione na bibliotekę szkolną, a dziecko otrzymuje nowe „obowiązki” – pomaga katalogować książki (zdejmuje zniszczone okładki, sprawdza numery, odkłada na miejsce), doradza kolegom i koleżankom książki do czytania, korzystając z własnej wiedzy i doświadczeń oraz informacji, które przyswoiło, słuchając pani bibliotekarki.
Efekty – poprawa zachowania ucznia, zwiększenie uczestnictwa, zaspokojenie potrzeby ruchu, wzrost poczucia własnej wartości.
Nie zapominajmy, że dziecko powinno być przede wszystkim uczniem, a interwencją może być każda metodycznie zorganizowana aktywność w dowolnym czasie w szkole lub poza nią. Należy odpowiednio zorganizować zajęcia, rozmawiając między sobą i z rodzicami/opiekunami, znając wspólny cel, określone, skuteczne metody dla tego konkretnego ucznia w jego określonym kontekście środowiskowym. Ważne jest, aby na lekcjach zastosować zasady projektowania uniwersalnego (Domagała‑Zyśk, 2019) i w czasie regularnych zajęć lekcyjnych wykorzystywać:
różnorodne sposoby prezentowania materiału,
różnorodne sposoby prezentowania wiedzy i kompetencji przez ucznia – weryfikacji osiągnięcia efektów uczenia się,
różnorodne sposoby motywowania ucznia do pracy.
Dostępna dydaktyka jest zatem prowadzona z wykorzystaniem zarówno metod tradycyjnych, jak i innowacyjnych (na przykład z wykorzystaniem technologii). Naczelną zasadą jest ta, aby obrazowi towarzyszyły słowa, a słowom – obraz: wykres, film, zdjęcie itp. Takie działania pozwalają także na personalizowanie procesu nauczania i dostosowanie go do potrzeb uczniów z różnymi możliwościami. Ważne jest także, aby w czasie lekcji – wykorzystując zasadę stopniowania trudności – uczniowie mogli prezentować swoje kompetencje w różny sposób, z uwzględnieniem ich specjalnych potrzeb.