Konieczne jest dostosowanie słownictwa do poziomu znajomości języka przez dziecko − należy unikać słów frekwencyjnie rzadkich, jeśli poziom językowy ucznia na to nie pozwala. Wyrazy trudne, rzadkie należy zastąpić synonimami, które są częściej spotykane w codziennym użyciu.

Przykładem może być zamiana w ćwiczeniach słów rzadko występujących w języku codziennym na prostsze, częściej używane. Konieczna jest refleksja, czy wyrażenie, które zamieniamy, nie jest wyrażeniem z języka edukacji szkolnej i powinno pozostać w wersji niezmienionej. W przykładzie poniżej dokonano zmiany o charakterze dostosowania.Indeks górny 2²cyt2Indeks górny 2² Wyrażenie wychodzić na łowy zastąpiono polowaniem bez uszczerbku dla języka specjalistycznego na tym poziomie edukacji.

„Jeż dzień spędza w ukryciu, a na łowy wychodzi o zmroku. Je dżdżownice, ślimaki, owady, płazy, gady, małe ssaki, a także jagody”.

„Jeż dzień spędza w ukryciu, a poluje o zmroku. Je dżdżownice, ślimaki, owady, płazy, gady, małe ssaki, a także jagody”.

R1TMB1CH8NV1C

Zdjęcie jasnobrązowego jeża. Jest pokryty kolcami. W tle ściółka.

Należy zrezygnować z wprowadzania rozbudowanej terminologii językoznawczej, tak jak ma to miejsce na lekcji języka polskiego w szkole (można nazywać części mowy, przypadki, ale nie trzeba wprowadzać nazw różnych typów frazeologizmów albo nazw działów gramatyki – wyjątek stanowią dzieci dwujęzyczne, których język polski jest językiem edukacji i które potrzebują tej terminologii ze względu na naukę szkolną).

Ćwiczenia rozwijające percepcję słuchową i umiejętność czytania powinny być oparte na sylabie jako podstawowej jednostce percepcyjnej (a nie na głosce i umiejętności głoskowania).

Ćwiczenia rozwijające percepcję słuchową, polegające na różnicowaniu głosek, powinny być oparte na opozycji głosek w sylabach i słowach oraz na wskazywaniu odpowiednich obrazków lub zapisanych sylab/wyrazów, na przykład opozycja t–d: Posłuchaj, co teraz powiem: Tomek. Zadaniem dziecka jest wskazać obrazek/napis Tomek spośród dwóch: Tomek i domek. Można też układać obrazki w odpowiedniej kolejności, na przykład najpierw Tomek, potem domek, bo w takiej kolejności zostały wypowiedziane przez prowadzącego.

Wprowadzanie połączeń wyrazowych czy związków frazeologicznych itp. powinno być osadzone w kontekście (osoba ucząca się powinna poznać znaczenie w kontekście).