Materiał ilustracyjny
Poniżej zamieszczono 2 dialogi nauczyciela z rodzicem. To 2 różne rozmowy. Przeczytaj je uważnie i przeanalizuj zmianę sposobu komunikowania się. Wróć do tekstu powyżej, aby zapamiętać pożądane dla Rozmowy Skierowanej na Rozwiązanie Problemu sposoby komunikowania się. Przykład rozmów został zaczerpnięty z tekstu Anny Gulczyńskiej, Anny Rybińskiej i Waldemara Segieta „Współdziałanie rodziców i nauczycieli” (2020).
Scenka:
„Sytuacja szkolna: rodzic otrzymał maila poprzez dziennik elektroniczny o treści: »Jakub przeszkadza podczas zajęć, źle się zachowuje. Zapraszam na rozmowę w tej sprawie w piątek o 15.00«.
Przychodzi rodzic i szuka nauczyciela, ponieważ nie dostał informacji, w jakim miejscu będzie na niego czekał. Spotkawszy się w końcu, po poszukiwaniach z udziałem Pani woźnej, siadają w świetlicy. Nauczyciel mówi rodzicowi, co się wydarzyło, oczekuje, aby rodzic podjął działania.
N: Pani Kowalska, Kuba zaczepia kolegów, już wszyscy się na niego skarżą. Ja nie wiem, jak mam prowadzić lekcje, on wciąż wstaje i coś mówi, przeszkadza. Cała klasa się rozprasza. Kuba nie reaguje na polecenia, jest niegrzeczny. Pani od muzyki to mówi, że u niej na każdej lekcji dokazuje i ma horror.
R: No, ja wiem, wiem, on taki jest. No tylko, niech mi Pan powie, co ja mam robić?
N: Porozmawiać, przekonać…
R: Wszystko robiłam i nic nie działa…
N: To może do pedagoga szkolnego by Pani poszła, Pani pedagog zna sprawę…
R: Tylko godziny, w jakich ona pracuje to są takie, że musiałabym zwolnić się z pracy.
N: No, proszę Pani, Kuby zachowanie jest tragiczne, więc musi iść Pani do pedagoga.
R: A co ona mi pomoże?
N: A tego to ja już nie wiem… Itd.
Opcja alternatywna: »Zapraszam na spotkanie w sprawie Pani syna Jakuba. Mogę zaproponować: wtorek o 11.30, środę o 16.00. Będę czekał na Panią w klasie, gdzie zawsze są zebrania, czyli nr 6. Proszę o maila z odpowiedzią, jaki termin Pani wybiera«. Przychodzi rodzic i wie, dokąd ma iść.
N: Pani Kowalska chciałbym porozmawiać o Kubie. Zauważyła może coś Pani ostatnio?
R: Ale co on zrobił? Co znowu zrobił?
N: Kuba często chodzi po klasie, kiedy prowadzę lekcje, rzadko się skupia. Czasami tylko, jak coś zainteresuje go bardziej, to się angażuje.
R: Wiem, wiem, w domu mam to samo, z niczym nie mogę dać sobie rady.
N: Wie Pani, jak tak sobie obserwuję Kubę i myślę, że działając razem – Pani i ja, to dałoby się coś zrobić.
R: Pan powie mi, co robić?
N: Nie, razem ustalimy plan działania, ja znam Kubę ze szkoły, Pani z domu i innych miejsc. Ja znam go jako ucznia, Pani jako swojego syna. Ja wiem, co jako nauczyciel mogę zaproponować, a Pani wie, co może jako matka.: No tak, no tak…”. (Gulczyńska i in., 2020, ss. 365‑366).