Nauczanie uczniów z zaburzeniem językowym powinno bazować na następujących zasadach podstawowych:
Odpowiednim dostosowaniu programu nauczania i metod nauczania:
stosowania podejścia multisensorycznego (angażującego wiele zmysłów);
ustrukturyzowanego planu działań wspomagających;
uczenia bezpośredniego i świadomego.
Wprowadzaniu nowych informacji i umiejętności drogą małych, wyraźnych kroków, wielokrotne ich powtarzanie i ćwiczenie.
Znacznej intensywności uczenia i nauczania (treningu, ćwiczeń).
Dłuższego czasu przeznaczonego na uczenie, dopasowanego do potrzeb dziecka.
Łączeniu ćwiczeń praktycznych z natychmiastową informacją zwrotną i stosowaniem wzmocnień.
Nauczaniu prowadzonym indywidualnie albo w małych grupach uczniów na podobnym poziomie sprawności.
Ciągłym sprawdzaniu poziomu umiejętności (formalnego i nieformalnego) oraz ostrożnym monitorowaniu postępów (efekty powinny kierować nauczaniem).
Ponadto pracując z dzieckiem, należy pamiętać o tym, aby:
Starać się, żeby wprowadzane ćwiczenia bardziej przypominały zabawę niż naukę.
Dostosowywać wymagania wobec dziecka do jego możliwości w zadaniach sprawiających mu trudności w związku z jego deficytami (na przykład dawać mniejsze porcje treści do zapamiętania).
Nie karać dziecka za niepowodzenia, a podkreślać wszelkie postępy.
Nie przemęczać dziecka – w przeciwnym razie efekty pracy będą minimalne.
Dawać dziecku czas i szansę na rozwijanie jego własnych zainteresowań, pasji, hobby.
Eksperymentować z różnymi rodzajami ćwiczeń, stosować różnorodne rekomendowane przez ekspertów techniki wspierające uczenie się.
Używać przyjaznych materiałów do nauki (dogodne dla dziecka pomoce dydaktyczne do nauki liter, wyrazów, wierszyków i piosenek).
Dawać odpowiednie polecenia i wyjaśnienia, czyli krótkie, zwięzłe i jasne.
Należy pamiętać, że każde dziecko jest inne, a dotyczy to także dzieci z DLD. Chociaż z powodu swoich trudności wyróżniają się one na tle rówieśników, to stanowią niejednorodną grupę, a każde z nich jest indywidualną, niepowtarzalną osobą. Oznacza to także, że planowanie pracy z takim dzieckiem, przygotowywanie programu pomocy, wymaga indywidualnego podejścia.
Bliska współpraca nauczycieli z rodzicami, która ma na celu wspieranie rozwoju dziecka, jest zawsze korzystna dla wszystkich zaangażowanych w nią osób. Współpraca domu i przedszkola/szkoły jest szczególnie ważna w przypadku dzieci z ryzykiem zaburzeń uczenia, które powinny wykonywać dodatkowe ćwiczenia oprócz typowych zadań przedszkolnych/szkolnych.