Nauczyciele i dzieci w przedszkolu zauważają, że z Leonem trudno się porozumieć po polsku. Chłopiec zdaje się rozumieć większość poleceń i próśb, ale nie mówi po polsku, do dzieci zwraca się po rosyjsku albo nic nie mówi. Regularnie rozmawia i bawi się tylko z jednym chłopcem, Iwanem, również mówiącym po rosyjsku. Z powodu trudności komunikacyjnych Leon jest wycofany, niechętnie bierze udział w zabawach grupowych. Nauczycieli niepokoi wycofanie Leona i jego niechęć do udziału w zabawach proponowanych całej grupie.

Trudności komunikacyjne Leona martwią też jego rodziców, którzy rozważają używanie w domu polskiego, żeby ułatwić synkowi jego naukę, a następnie – udział w edukacji szkolnej w tym języku. Leon nie przejawia trudności w komunikowaniu się z rodziną po rosyjsku, dlatego rodzice myślą o ograniczeniu używania w domu rosyjskiego i wprowadzeniu polskiego. Jednak pomysł ten wydaje się trudny w realizacji, ponieważ znajomość języka rosyjskiego rodziców radykalnie wykracza poza to, co potrafią powiedzieć po polsku.

Problemy komunikacyjne w języku polskim występują od czasu przeprowadzki rodziny do Polski, czyli od pół roku. Wcześniej chłopiec nie miał trudności komunikacyjnych. Kiedy mieszkał w Mińsku, bez problemów porozumiewał się i z rodziną, i nauczycielami, i dziećmi w przedszkolu, do którego uczęszczał. Nadal nie ma trudności w komunikowaniu się po rosyjsku z rodziną mieszkającą na Białorusi.