Po wojnie. System wersalski
Polityka międzynarodowa Niemiec. Znaczenie traktatów z Rapallo i Locarno
Na początku października 1925 r. do szwajcarskiej miejscowości Locarno zjechały delegacje: brytyjska, francuska, włoska, belgijska i niemiecka. Obrady otworzył premier brytyjski Joseph Chamberlain, zaznaczając równouprawnienie wszystkich uczestników. Po raz pierwszy od zakończenia wojny Niemcy zostały zaproszone na międzynarodową konferencję, a podjęte na niej decyzje oznaczały oficjalny powrót tego państwa do grupy mocarstw europejskich. Locarno przez wielu współczesnych zostało również uznane za początek epoki pokoju w Europie.
Określisz, co oznaczało pojawiające się w niemieckiej propagandzie pojęcie „krwawiącej granicy wschodniej”.
Wytłumaczysz, jaki wpływ na położenie międzynarodowe Polski miało podpisanie układu w Rapallo.
Wyjaśnisz, dlaczego w 1925 r. w polskim czasopiśmie satyrycznym „Mucha” ukazał się rysunek przedstawiający Niemcy pod postacią psa bez ogona, z łagodnym pyskiem zwróconym w stronę Francji, a wściekłym skierowanym ku Polsce.
Mapa Niemiec, III Rzeszy w latach 1919 - 1937
Zapoznaj się z mapą, a następnie wykonaj polecenie.

Wymień ziemie, które w wyniku pokoju wersalskiego zostały odebrane Niemcom i przyłączone do nowo utworzonego państwa polskiego. Jakich terenów nie udało się przyłączyć?
Na podstawie opisu mapy wymień ziemie, które w wyniku pokoju wersalskiego zostały odebrane Niemcom i przyłączone do nowo utworzonego państwa polskiego. Jakich terenów nie udało się przyłączyć?
Tak o kierunkach niemieckiej polityki zagranicznej pisał Gustaw Stresemann:
Fragment listu ministra spraw zagranicznych Gustava Stresemanna do byłego pruskiego następcy tronu z 7 września 1925Niemiecka polityka zagraniczna ma moim zdaniem trzy wielkie zadania do spełnienia w najbliższym czasie: po pierwsze, załatwienie sprawy reparacji w sposób znośny dla Niemiec i zapewnienie pokoju, będącego przesłanką wzmocnienia Niemiec. Po drugie, zaliczam do tych zadań ochronę Niemców za granicą, ochronę tych 10‑12 milionów rodaków, którzy pozostają teraz w obcych krajach pod obcym jarzmem. Trzecim wielkim zadaniem jest zmiana granic wschodnich: odzyskanie Gdańska, polskiego korytarza (Pomorza) i korektury granic na Górnym Śląsku. Na dalszym planie stoi przyłączenie niemieckiej Austrii.
Indeks dolny Polecenie
Wyjaśnij, dlaczego jednym z najważniejszych celów polityki zagranicznej Republiki Weimarskiej w latach 20. było odzyskanie Gdańska i polskiego Pomorza. Indeks dolny koniecPolecenie
Wyjaśnij, dlaczego jednym z najważniejszych celów polityki zagranicznej Republiki Weimarskiej w latach 20. było odzyskanie Gdańska i polskiego Pomorza.Źródło: Fragment listu ministra spraw zagranicznych Gustava Stresemanna do byłego pruskiego następcy tronu z 7 września 1925. Cytat za: G. Szelągowska, s. 250.
Indeks dolny Wyjaśnij, dlaczego jednym z najważniejszych celów polityki zagranicznej Republiki Weimarskiej w latach 20. było odzyskanie Gdańska i polskiego Pomorza. Indeks dolny koniecWyjaśnij, dlaczego jednym z najważniejszych celów polityki zagranicznej Republiki Weimarskiej w latach 20. było odzyskanie Gdańska i polskiego Pomorza.
Od połowy lat 20. międzynarodowa sytuacja Niemiec zaczęła się poprawiać. W 1922 r. zawarły one układ w Rapallo ze Związkiem Sowieckim. Oba państwa, znajdujące się do tej pory w stanie izolacji politycznej, nawiązały współpracę gospodarczą i militarną, wyrzekły się wzajemnych roszczeń i prawa do odszkodowań wojennych oraz przywracały stosunki dyplomatyczne. Dwaj wrogowie systemu wersalskiego i jednocześnie dwaj najwięksi przeciwnicy suwerenności Polski podali sobie ręce. Nie po raz ostatni zresztą.

Określ atmosferę panującą pomiędzy głównymi negocjatorami układu w Rapallo?
Zbliżenie niemiecko‑sowieckie zmusiło Zachód do zmiany stosunku do Republiki Weimarskiej. Wyrazem tego było porozumienie między dotychczasowymi nieprzejednanymi przeciwnikami: Francją i Niemcami. Podpisanie paktów reńskich w 1925 r. gwarantujących granicę zachodnią Niemiec okazały się wielką porażką polskiej dyplomacji. Układy arbitrażowe zawarte między władzami polskimi a niemieckimi nie dawały żadnych gwarancji polskiej granicy zachodniej, wprowadzały tylko procedurę rozwiązywania sporów między skonfliktowanymi państwami. W konsekwencji Niemcy mieli prawo czuć się zachęceni przez państwa zachodnie, głównie Francję i Wielką Brytanię, do szukania dróg ekspansji na wschodzie kosztem m.in. Polski. Józef Piłsudski podsumował znaczenie układów w Locarno dla sprawy polskiej, mówiąc:
Każdy przyzwoity Polak spluwa, jak słyszy to słowo”
[Locarno – przyp. aut.].Cytat za: Polski wiek XX. Dwudziestolecie, red. K. Persak, P. Machcewicz, Warszawa 2009.

Zawarcie porozumienia w Rapallo oraz pakty reńskie osłabiły pozycję międzynarodową Polski i oznaczały dla niej zwiększenie zagrożenia. Nad Polską zawisło niebezpieczeństwo znalezienia się w izolacji. Dodatkowo Republika Weimarska została rok później przyjęta do Ligi Narodów jako członek stały, zajmując pozycję, o którą od dawna bezskutecznie starała się Warszawa. Wzmocnione poparciem państw zachodnich Niemcy zaostrzyły kurs wobec Polski, prowokując szereg konfliktów (np. o znaki polskie na skrzynkach pocztowych w Gdańsku), a propaganda niemiecka nie ustawała w przedstawianiu Polaków jako tych, którzy niesłusznie weszli w posiadanie niemieckich terytoriów.
Szukanie nowych dróg
Zbliżenie Niemiec do państw zachodnich doprowadziło do pewnego ochłodzenia ich stosunków z ZSRS. Niecałe trzy tygodnie później, 24 kwietnia 1926 r. Związek Sowiecki ponownie zawarł z Niemcami układ gwarantujący neutralność na wypadek agresji ze strony trzeciego państwa. Pomimo różnic dwaj wrogowie kolejny raz wzmocnili swoje pozycje.

Dla Polski układy niemiecko‑sowieckie oznaczały wzrost zagrożenia. Dlatego polska dyplomacja popierała działania i współuczestniczyła w różnych inicjatywach mających na celu zagwarantowanie pokoju w Europie. Polska podpisała w 1928 r. tzw. pakt Brianda–Kellogga, na mocy którego sygnatariusze (razem 62 państwa) wyrzekali się wojny jako sposobu prowadzenia polityki zagranicznej. Rok później przedstawiciele Rzeczypospolitej, Estonii, Łotwy i Rumunii zawarli analogiczny dokument zaproponowany przez stronę sowiecką, zwany protokołem Litwinowa. Jego sygnatariusze oficjalnie rezygnowali ze stosowania przemocy w dochodzeniu swoich roszczeń terytorialnych.
Podpisanie tych układów zbiegło się w czasie z ochłodzeniem w stosunkach sowiecko‑niemieckich i osłabieniem związków między obu państwami. Na początku 1930 r. wznowiono rozmowy między Moskwą a Warszawą na temat ewentualnego układu o nieagresji, podpisano też szereg umów handlowych z Niemcami, co dawało nadzieję na bardziej umiarkowany kurs Niemiec wobec Polski. Rzeczpospolita stanęła przed szansą zrównoważenia stosunków między oboma agresywnymi sąsiadami. Żadne z państw – ani Niemcy, ani Związek Sowiecki – nie było jednak zainteresowane normalizacją stosunków z Polską, a rewizjonizm terytorialny w dalszym ciągu determinował ich relacje z Warszawą.
Audiobook
Zapoznaj się z audiobookiem, a następnie wykonaj polecenia
W. Roszkowski, Historia Polski 1914–1991, PWN, Warszawa 1992, s. 172.
www.prawo.pl/akty/dz‑u-1926‑114‑662,16872007.html.
Wyjaśnij, dlaczego podpisanie układu w Locarno uznaje się za moment przełomowy w polskiej polityce zagranicznej. Dlaczego to wydarzenie postawiło Polskę przed koniecznością przewartościowania polityki zagranicznej?
Historyk Piotr Wandycz tak pisze o Aleksandrze Skrzyńskim: był pierwszym polskim ministrem spraw zagranicznych w rozumieniu europejskim
i jednym z najzdolniejszych
*. Czy zgadzasz się z tymi określeniami? Odpowiedź uzasadnij. Podaj przynajmniej 5 argumentów.
Indeks dolny *Źródło cytatu: P. Wandycz, Aleksander Skrzyński - minister spraw zagranicznych II Rzeczypospolitej, 2006, tekst dostępny: pism.pl Indeks dolny koniec*Źródło cytatu: P. Wandycz, Aleksander Skrzyński - minister spraw zagranicznych II Rzeczypospolitej, 2006, tekst dostępny: pism.pl
Napisz ocenę znaczenia traktatu z Locarno dla Europy lat dwudziestych XX wieku. Zwróć w niej uwagę na zagrożenia, jakie dla stabilizacji politycznej w Europie mogą się pojawić w wyniku dopuszczenia Niemiec do grupy mocarstw europejskich.
Trenuj i ćwicz
Przeanalizuj poniższe fragmenty dotyczące wydarzeń z okresu dwudziestolecia międzywojennego, które wywarły wpływ na położenie międzynarodowe Polski. Następnie ułóż je w ciągu chronologicznym.
Ponadto podpisano cztery układy arbitrażowe, które Niemcy zawarły z Francją, Belgią, Polską i Czechosłowacją, oraz dwa układy gwarancji wzajemnej między Francją z jednej a Polską i Czechosłowacją z drugiej strony. Te ostatnie podtrzymywały ważność sojuszów francusko‑polskiego i francusko‑czechosłowackiego na wypadek dokonania agresji przez Niemcy. Niemcy nie zgodziły się na to, by wzmianka o tych układach znalazła się w tekście paktu reńskiego.
Przeanalizuj poniższe wykresy i na ich podstawie wykonaj polecenia.
Udział Niemiec w handlu zagranicznym Polski (w procentach)
- 1. zestaw danych:
- Lata: 1924
- Import: 34.3
- Eksport: 42.4
- 2. zestaw danych:
- Lata: 1925
- Import: 31.0
- Eksport: 43.2
Indeks dolny Na podstawie: Zbigniew Klimiuk, Stosunki handlowe Polski i Niemiec w okresie międzywojennym (1918–1939), Lublin 2011, s. 248. Indeks dolny koniecNa podstawie: Zbigniew Klimiuk, Stosunki handlowe Polski i Niemiec w okresie międzywojennym (1918–1939), Lublin 2011, s. 248.
Udział Polski w handlu zagranicznym Niemiec (w procentach)
- 1. zestaw danych:
- Lata: 1924
- Import: 5.0
- Eksport: 6.0
- 2. zestaw danych:
- Lata: 1925
- Import: 3.7
- Eksport: 4.5
- 3. zestaw danych:
- Lata: 1926
- Import: 3.0
- Eksport: 2.5
Indeks dolny Na podstawie: Zbigniew Klimiuk, Stosunki handlowe Polski i Niemiec w okresie międzywojennym (1918–1939), Lublin 2011, s. 248. Indeks dolny koniecNa podstawie: Zbigniew Klimiuk, Stosunki handlowe Polski i Niemiec w okresie międzywojennym (1918–1939), Lublin 2011, s. 248.
Przeanalizuj poniższą karykaturę, a następnie wskaż stwierdzenia prawdziwe i fałszywe.
Zapoznaj się z opisem poniższej karykatury, a następnie wskaż stwierdzenia prawdziwe i fałszywe.

Wciel się w rolę dziennikarza warszawskiej gazety. Właśnie dowiedziałeś/dowiedziałaś się o postanowieniach traktatów reńskich. Napisz artykuł, w którym przedstawisz polski punkt widzenia.
Nie zapomnij o tytule, który przyciągnie uwagę czytelników.
Wyobraź sobie, że jesteś parlamentarzystą związanym z obozem lewicy i występujesz na forum sejmu pod koniec kwietnia 1922 r. Ułóż przemowę (do 10 zdań), w której dokonasz analizy sytuacji międzynarodowej. Odnieś się do przytoczonego niżej fragmentu traktatu. Pamiętaj, że twoja wypowiedź powinna być sugestywna i spełniać wymogi przemówienia. Rozpocznij ją od zwrotu: Wysoka Izbo. Na koniec sformułuj wniosek dotyczący sytuacji międzynarodowej.
Art. 1. A. Rzesza Niemiecka i RSFRR zrzekają się wzajemnie odszkodowania zarówno na swe wydatki wojenne, jak i za szkody wojenne […].
Art. 2. Niemcy zrzekają się roszczeń wynikających z dotychczasowego stosowania ustaw i zarządzeń RSFRR wobec obywateli niemieckich i ich spraw prywatnych oraz praw Niemiec i krajów niemieckich w stosunku do Rosji, a także roszczeń, które wynikają w ogóle z zarządzeń RSFRR lub jej organów w stosunku do obywateli niemieckich lub ich praw prywatnych […].
Art. 3. Dyplomatyczne i konsularne stosunki między Niemcami a RSFRR zostaną niezwłocznie wznowione. […]
Art. 5. Obydwa rządy będą wzajemnie uwzględniały w duchu życzliwości potrzeby gospodarcze obydwu krajów.
Źródło: Wiek XX w źródłach. Wybór tekstów źródłowych z propozycjami metodycznymi dla nauczycieli historii, studentów i uczniów, oprac. M. Sobańska-Bondaruk, S.B. Lenard, PWN, Warszawa 1998, s. 92–93.
Przeanalizuj poniższą karykaturę, a następnie wyraź jej sens, odwołując się do elementów graficznych.
Zapoznaj się z opisem poniższej karykatury, a następnie wyraź jej sens, odwołując się do elementów graficznych, które przedstawia.

Wstaw podane niżej cytaty w odpowiednie miejsca w tekście.
Metodą nacisku na stronę radziecką był również powrót polskiej dyplomacji do idei sojuszu z państwami bałtyckimi. Nie było to możliwe z Litwą, ale Skirmunt [minister spraw zagranicznych w latach 1921–1922 – przyp. autorki e‑materiału] starał się zmontować wspólny blok z Finlandią, Estonią i Łotwą. (Tu wybierz) 1. Plonem […] długotrwałych pertraktacji było zakończenie masowej repatriacji, zwrot części archiwaliów, a przede wszystkim podpisanie dwóch konwencji: kolejowej (kwiecień 1924) i znacznie ważniejszej konsularnej (lipiec 1924)., 2. Jednak […] niechęć strony rosyjskiej, która parła wówczas do zbliżenia z Niemcami, uniemożliwiła ten kolejny krok w kierunku normalizacji stosunków dwustronnych., 3. Stosunki z ZSRR w pierwszych latach po podpisaniu układu w Rydze […] rozwijały się w cieniu konfliktów dyplomatycznych., 4. Po negocjacjach w Warszawie udało się podpisać 17 marca 1922 r. układ o przymierzu odpornym, skierowanym mimo jego obronnego charakteru przeciwko Rosji Radzieckiej. […], 5. Uważano, że może być to układ gwarancyjny, odgrywający podobną rolę jak Locarno na wschodzie. Brak porozumienia razem z oziębieniem w stosunkach dyplomatycznych doprowadził w końcu do fiaska […] inicjatywy […].
Polska do połowy lat 20. próbowała nawiązać stosunki ze ZSRR, także z uzyskaniem zbiorowych gwarancji bezpieczeństwa. […] Na przełomie 1925 i 1926 r. nasiliły się starania […] do zawarcia układu o nieagresji jako jednego z całej serii traktatów podpisywanych wówczas przez ZSRR z Estonią, Łotwą i Finlandią. (Tu wybierz) 1. Plonem […] długotrwałych pertraktacji było zakończenie masowej repatriacji, zwrot części archiwaliów, a przede wszystkim podpisanie dwóch konwencji: kolejowej (kwiecień 1924) i znacznie ważniejszej konsularnej (lipiec 1924)., 2. Jednak […] niechęć strony rosyjskiej, która parła wówczas do zbliżenia z Niemcami, uniemożliwiła ten kolejny krok w kierunku normalizacji stosunków dwustronnych., 3. Stosunki z ZSRR w pierwszych latach po podpisaniu układu w Rydze […] rozwijały się w cieniu konfliktów dyplomatycznych., 4. Po negocjacjach w Warszawie udało się podpisać 17 marca 1922 r. układ o przymierzu odpornym, skierowanym mimo jego obronnego charakteru przeciwko Rosji Radzieckiej. […], 5. Uważano, że może być to układ gwarancyjny, odgrywający podobną rolę jak Locarno na wschodzie.
Ostatecznie możliwość porozumienia nie została sfinalizowana. Nieufność strony radzieckiej wzmacniało przedłużenie w marcu 1926 r. układu polsko‑rumuńskiego o wyraźnym ostrzu antyradzieckim, a dla Polski kluczowym negatywnym sygnałem przed dalszym forsowaniem tego projektu było przedłużenie w kwietniu 1926 r. niemiecko‑radzieckiego układu o nieagresji z Rapallo, potwierdzającego trwałość zbliżenia dwóch najbardziej agresywnie w stosunku do Rzeczypospolitej nastawionych sąsiadów.
Indeks dolny Źródło: Ryszard Kaczmarek, Historia Polski 1914–1989, PWN, Warszawa 2014, s. 169–170. Indeks dolny koniecŹródło: Ryszard Kaczmarek, Historia Polski 1914–1989, PWN, Warszawa 2014, s. 169–170.
Słownik
(z franc. arbitrage od łac. arbiter – naoczny świadek, sędzia) polubowny sposób rozstrzygania sporów przez arbitrów, czyli rozjemców, których wskazuje każda ze stron sporu
spotkanie delegacji brytyjskiej, włoskiej, francuskiej, belgijskiej i niemieckiej w 1925 r. w szwajcarskim mieście Locarno; efektem konferencji było podpisanie traktatów reńskich
zwany paktem paryskim, pakt z 1928 r. ustanawiający wyrzeczenie się wojny jako sposobu prowadzenia polityki zagranicznej; nazwa pochodzi od nazwisk francuskiego ministra spraw zagranicznych Aristide’a Brianda i Franka Kellogga, sekretarza stanu USA; był to pakt wielostronny, do którego przystąpiły 62 państwa
układ noszący charakter układu o nieagresji, podpisany w 1929 r. w Moskwie przez Polskę, ZSRS, Rumunię, Estonię i Łotwę; nazwa pochodzi od nazwiska zastępcy komisarza ludowego spraw zagranicznych ZSRS, będącego inicjatorem tego układu
(z łac. reparatio – naprawa) inaczej odszkodowanie wojenne wypłacane przez państwo odpowiedzialne za konflikt państwu poszkodowanemu w jego wyniku oraz jego obywatelom
(z łac. revisio – ponowne widzenie) dążenie do zmiany istniejącego stanu rzeczy, np. decyzji dotyczących przebiegu granic
(z łac. repatriatio – powrót do ojczyzny) zorganizowana i przeprowadzona przez władzę akcja powrotu obywateli do ojczyzny, np. wskutek zmiany granicy
zawarty między Związkiem Sowieckim a Niemcami w 1926 r. traktat zapewniał o przyjaźni i neutralności na wypadek ataku ze strony trzeciego państwa
zawarte w wyniku obrad konferencji w Locarno w 1925 r., ustalały gwarancję bezpieczeństwa dla granicy niemiecko‑francuskiej i niemiecko‑belgijskiej
układ zawarty w 1922 r. między Związkiem Sowieckim a Niemcami, dotyczący wznowienia stosunków dyplomatycznych i zacieśnieniu kontaktów gospodarczych między oboma państwami
konflikt gospodarczy między Niemcami a II Rzecząpospolitą w 1925 r., którego tłem było podniesienie przez Niemcy stawek celnych i zachwianie gospodarką polską