W Modelu OKC temperament jest definiowany jako podstawowe, względnie stałe cechy osobowości, odnoszące się przede wszystkim do formalnych charakterystyk reakcji i zachowań. Cechy te ujawniają się już we wczesnym dzieciństwie i mają swój odpowiednik w świecie zwierząt. Tak zdefiniowany temperament został w Modelu OKC odróżniony od Kompetencji osobowościowych, składających się na charakter. Nieco uogólniając, można powiedzieć, że Kompetencje osobowościowe (charakter) odpowiadają za to, co człowiek robi, natomiast Cechy temperamentu odpowiadają za to, jak człowiek robi to, co robi. Kluczową różnicą z perspektywy oddziaływań psychologiczno‑pedagogicznych jest to, że Cechy temperamentu są raczej trwałe i niepodatne na modyfikacje, podczas gdy Kompetencje osobowościowe są plastyczne i możliwe do intencjonalnego i nieintencjonalnego kształtowania. Z punktu widzenia edukacji, rozwoju oraz wsparcia psychologiczno‑pedagogicznego temperament jest bardzo ważny, bo to właśnie on sprawia, że jednym osobom jest łatwiej ukształtować pewne Kompetencje osobowościowe, a innym trudniej; że jedne osoby są bardziej podatne na pewnego rodzaju problemy ze zdrowiem, a inne mniej; że te same trudne wydarzenia u jednych osób powodują jedynie chwilowe wahania nastroju, a u innych długotrwałe problemy itd.

W edukacji dla wszystkich odchodzi się dzisiaj od niedawno jeszcze przyjmowanego założenia, że szczególną uwagę należy poświęcić osobom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Dzisiaj raczej przyjmuje się założenie, że każdy uczeń ma specyficzne, indywidualne potrzeby edukacyjne, niezależnie od tego, czy zostanie mu przypisana jakaś określona kategoria specjalnych potrzeb. W tym znacznym zróżnicowaniu temperament odgrywa istotną rolę, ponieważ określa swego rodzaju osobowościowe warunki brzegowe oddziaływań edukacyjnych, pedagogicznych i psychologicznych. Warto je poznać i uwzględnić, aby zarówno zwykłe oddziaływanie edukacyjne, jak i różne formy interwencji psychologicznych były skuteczne.