Temat: Warto pytać i rozmawiać

Cele zajęć

Materiały

1. Nośnik (CD lub pendrive) z nagraną piosenką powitalną oraz głośnik lub odtwarzacz.

2. Wydrukowane i zalaminowane zdjęcia pomieszczeń i przedmiotów znajdujących się w przedszkolu.

3. Taśma rzepowa samoprzylepna.

4. Pacynka.

5. Wierszyk Witające się rączki (Załącznik 1).

Proponowany schemat spotkania

Przygotowanie do zajęć

Obejmuje zabawy swobodne z udziałem rodziców, polegające na spontanicznej eksploracji sali przedszkolnej, co ułatwia przyzwyczajenie się do nowego miejsca i akceptację otoczenia. Nauczycielka odpowiada na pytania i inicjuje kontakt wzrokowy oraz werbalny, zaprasza dzieci do swobodnej zabawy.

Zajęcia właściwe

Nauczycielka zaczyna śpiewać piosenkę powitalną, którą zaprasza dzieci na dywan, dając znać o rozpoczęciu zajęć.

Dzieci siadają w kole z nauczycielką, która ma ze sobą zdjęcia prezentujące pomieszczenia oraz przyrządy i rzeczy znajdujące się w przedszkolu. Najpierw pokazuje dzieciom zdjęcia pomieszczeń, omawia z dziećmi ich funkcję i gdzie się znajdują. Następnie kolejno pokazuje zdjęcia przedmiotów i pyta: „Co to za przedmiot? Do czego służy? W jakim pomieszczeniu go znajdziemy?”. Po omówieniu zdjęć rzeczy łączy je ze zdjęciami pomieszczeń i kładzie obok na dywanie.

Nauczycielka wybiera z poprzedniego zadania przedmioty i rozkłada je na dywanie w miejscu widocznym dla wszystkich dzieci. Następnie przyczepia do każdego zdjęcia kawałek taśmy samoprzylepnej z rzepem, a drugą część taśmy w całości przykleja na ścianę w sali przedszkolnej. Nauczycielka pyta dzieci:

• „Co jest potrzebne, gdy komuś chce się pić?”

• „Co jest potrzebne, gdy ktoś chce jeść?”

• „Z czego skorzystacie, gdy chce wam się siusiu?”

• „Z czego skorzystacie, gdy będziecie mieć brudne rączki lub buzię?”

• „Z czego skorzystamy po posiłku, żeby mieć czyste zęby?”

• „Do czego możemy się przytulić, gdy jest nam smutno?”

• „Co jest potrzebne, gdy mamy katar?”

• „Czym możemy się bawić, gdy nie ma zajęć?”

• „Co jest potrzebne, gdy wylejemy na siebie zupkę lub nie zdążymy na czas do toalety?”

Wszystkie wymieniane przez dzieci zdjęcia z przedmiotami nauczycielka przykleja, adekwatnie do zadawanych pytań, do taśmy rzepowej na wysokości dzieci. Następnie informuje, że te obrazki tutaj zostaną. Zaznacza, że jeśli kiedyś dzieci będą potrzebowały którejś z rzeczy z obrazków, ale nie będą wiedziały, gdzie ona się znajduje albo czy mogą po nią iść, albo jak to się nazywa, to mogą podejść do taśmy, zerwać obrazek i przyjść z nim do nauczycielki. Obrazek będzie wówczas stanowił punkt wyjścia do komunikacji o potrzebie lub problemie.

Nauczycielka wyciąga pacynkę „jako gościa zajęć” i opowiada dzieciom, że pacynka chciałaby chodzić do przedszkola, ale nie wie, jak się w nim zachowywać. Pyta dzieci, czy jej pomogą. Następnie poprzez rozmowę kierowaną z wykorzystaniem pacynki zadaje dzieciom pytania problemowe do rozwiązania. Dzieci odpowiadają na pytania zagubionej pacynki, np.:

• „Do kogo mogę iść, jakby było mi kiedyś smutno?”

• „Kogo mogę poprosić o pomoc, jak nie będę sięgać po zabawkę?”

• „Gdzie poszukać papieru, jeśli będę potrzebować skorzystać z toalety?”

• „Czy mogę zabrać zabawkę do przedszkola?”

• „Do kogo mogę się przytulić w przedszkolu?

• „Kogo mogę zapytać, gdy nie będę wiedziała, gdzie mam iść na zajęcia z rytmiki?”

• „Kogo mogę zapytać, kiedy wróci mama?”

• „Komu mogę zgłosić, gdy będę miała mokrą bluzeczkę i spodenki?”

Nauczycielka prosi dzieci, aby wstały i na podłodze (w rozsypce) układa szarfy w kółka. Informuje nowych przedszkolaków, że za chwilę włączy muzykę, a zadaniem dzieci jest chodzić po podłodze i omijać szarfy/kółka, ale jeśli usłyszą, że muzyka przestała grać, muszą szybko wejść do wolnego kółka/szarfy. Sekwencja powtarzana jest przez nauczycielkę kilkukrotnie.

Nauczycielka zaprasza wszystkie dzieci do siebie, dziękuje za udział i wspólną zabawę. Następnie śpiewa lub włącza wybraną piosenkę wdrażającą do czynności samoobsługowych.

Zakończenie

1. Czynności samoobsługowe (mycie rąk w łazience) oraz wspólny posiłek

Wdrażanie do samodzielności i wspólnego spożywania jedzenia w przedszkolu. Jest to niewielki, symboliczny poczęstunek, np. jabłko, chrupki kukurydziane, wafle ryżowe.

2. Zabawy swobodne

Aktywny udział nauczycielki w zabawach dowolnych dzieci przy jednoczesnym wycofaniu się rodziców do poziomu obserwatora.

3. Pożegnanie

Nauczycielka dzwoni dzwoneczkiem, skupiając na sobie uwagę dzieci i rodziców. Informuje grupę, że nadszedł czas zakończenia spotkania i zaprasza na kolejne. Następnie prosi dzieci, aby naszykowały dłonie, by wspólnie pokazywać gesty, słuchając wierszyka Witające się rączki (Załącznik 1). Po zakończeniu wierszyka nauczycielka macha w geście pożegnania do każdego dziecka.

Załącznik 1

Wierszyk Witające się rączki

Dwie rączki się spotkały, więc się przywitały, (podajemy sobie dłonie w uścisku)

Najpierw zaklaskały, (klaszczemy)

Później się pogłaskały. (głaszczemy jedną dłonią drugą dłoń)

Jak się przywitały,

No to pogadały. (zginamy dłonie kciuk – reszta palców)

Gdy się pogłaskały,

To się żegnać zaczynały.

Znowu zaklaskały, (klaszczemy w dłonie)

Znów się pogłaskały. (głaszczemy jedną dłonią drugą dłoń)

Mocno się ściskały, (podajemy sobie dłonie w uścisku)

A na koniec pomachały. (machamy do dzieci, mówiąc: „Pa, pa!”)

Indeks górny Źródło: Zabawy paluszkowe (s. 9), K. Sąsiadek, 2005, Media Rodzina. Indeks górny koniec^{Źródło: Zabawy paluszkowe (s. 9), K. Sąsiadek, 2005, Media Rodzina.}

Bibliografia

Sąsiadek, K. (2005). Zabawy paluszkowe (s. 9). Media Rodzina.