Temat: Wszystkie emocje i uczucia są ważne

Cele zajęć

Materiały

1. Nośnik (CD lub pendrive) z nagraną piosenką powitalną oraz głośnik lub odtwarzacz.

2. Zdjęcia emocji (Załącznik 1).

3. Lusterka kosmetyczne.

4. Instrumenty (cymbałki, trójkąt, grzechotka, marakasy, tamburyno, harmonijka, flet, dzwonki itp.).

5. Karta pracy (Załącznik 2), nożyczki.

6. Biała karta papieru A4, klej, kredki, porwana krepina lub plastelina.

7. Wierszyk Witające się rączki (Załącznik 3).

Proponowany schemat spotkania

Przygotowanie do zajęć

Obejmuje zabawy swobodne z udziałem rodziców, polegające na spontanicznej eksploracji sali przedszkolnej, co ułatwia przyzwyczajenie się do nowego miejsca i akceptację otoczenia. Nauczycielka odpowiada na pytania i inicjuje kontakt wzrokowy oraz werbalny, zaprasza dzieci do swobodnej zabawy.

Zajęcia właściwe

Nauczycielka zaczyna śpiewać tę samą piosenkę powitalną co poprzednio, którą zaprasza dzieci na dywan, dając znać o rozpoczęciu zajęć.

Dzieci siadają w kole z nauczycielką, która rozkłada na dywanie lub rozwiesza na tablicy magnetycznej porozrzucane fotografie dziewczynki pokazującej różne emocje (Załącznik 1). Prosi dzieci, aby popatrzyły na te zdjęcia i wskazały te, na których dziewczynka okazuje radość. Bierze do ręki zdjęcie z emocją radości i wszystkim pokazuje. Następnie pyta: „Kiedy możemy być radości? W jakich sytuacjach jesteście radośni? Czy lubicie być radośni?”. Następnie analogicznie postępuje ze zdjęciami, na których są uczucia: smutku, strachu, złości i miłości. Na koniec tej aktywności przed dziećmi powinny pozostać wyłącznie zdjęcia przedstawiające omawiane emocje. Ostatnim etapem jest rozmowa kierowana na temat emocji związanych z uczęszczaniem do przedszkola. Nauczycielka pyta: „Jakie uczucia mogą nam towarzyszyć, kiedy idziemy do przedszkola, a jakie w trakcie różnych aktywności i wydarzeń w przedszkolu?”. Na koniec prowadząca podsumowuje, że wszystkie emocje są potrzebne i mogą o nich z nią rozmawiać.

Nauczycielka rozdaje dzieciom lusterka kosmetyczne, następnie prosi, aby dzieci w nie popatrzyły i spróbowały pokazać w kolejności emocje: radości, smutku, strachu, złości i miłości za pomocą mimiki twarzy.

Następnie zaprasza do siebie chętne dzieci i proponuje zabawę w kalambury. Na ucho prosi wybrane dziecko, aby pokazało ciałem i mimiką jakąś emocję, a zadaniem całej grupy jest odgadnąć pokazywane uczucie.

Nauczycielka proponuje dzieciom zabawę dźwiękami. Najpierw, siedząc na dywanie, rozdaje dzieciom instrumenty, a następnie prosi szeptem, aby grały cicho. Po chwili naturalnym głosem prosi, aby grały głośniej, a następnie donośnym głosem, prawie krzycząc, prosi o głośne granie na instrumentach. Nauczycielka kilkukrotnie wydaje polecania, wskazując i zmieniając głośność grania na instrumentach. Zadaniem dzieci jest reagowanie na polecenia prowadzącej. W kolejnej części zabawy nauczycielka prosi dzieci, aby wstały, i proponuje zabawę muzyczną cicho – głośno. Przy piosence dzieci reagują na zmiany w muzyce, chodząc na palcach (gdy muzyka jest cicha) i na piętach (gdy muzyka jest głośna).

Nauczycielka rozdaje dzieciom przeciętą na pół buźkę (emotkę) z uśmiechem. Zadaniem dzieci jest połączyć dwa elementy w całość, przyklejając buźkę do kartki, a następnie pokolorować ją, wykleić porwaną krepiną lub plasteliną.

Nauczycielka zaprasza wszystkie dzieci do siebie, dziękuje za udział i wspólną zabawę. Następnie śpiewa lub włącza wybraną piosenkę wdrażającą do czynności samoobsługowych.

Zakończenie

1. Czynności samoobsługowe (mycie rąk w łazience) oraz wspólny posiłek

Wdrażanie do samodzielności i wspólnego spożywania posiłku w przedszkolu. Jest to niewielki, symboliczny poczęstunek, np. jabłko, chrupki kukurydziane, wafle ryżowe.

2. Zabawy swobodne

Aktywny udział nauczycielki w zabawach dowolnych dzieci przy jednoczesnym wycofaniu się rodziców do roli obserwatorów.

3. Pożegnanie

Nauczycielka dzwoni dzwoneczkiem, skupiając na sobie uwagę dzieci i rodziców. Informuje grupę, że nadszedł czas zakończenia spotkania i zaprasza na kolejne. Następnie prosi dzieci o przygotowanie dłoni, aby wspólnie pokazywać gesty na podstawie wierszyka Witające się rączki (Załącznik 3). Po powiedzeniu wierszyka w geście pożegnania macha do każdego dziecka.

Załączniki

Załącznik 1 Zdjęcia emocji

RDK9VVGQEKJKL

Załącznik 2 Karta pracy z buźką do wycięcia i przyklejenia

Załącznik 3

Wierszyk Witające się rączki

Dwie rączki się spotkały, więc się przywitały, (podajemy sobie dłonie w uścisku)

Najpierw zaklaskały, (klaszczemy)

Później się pogłaskały. (głaszczemy jedną dłonią drugą dłoń)

Jak się przywitały,

No to pogadały. (zginamy dłonie kciuk – reszta palców)

Gdy się pogłaskały,

To się żegnać zaczynały.

Znowu zaklaskały, (klaszczemy w dłonie)

Znów się pogłaskały. (głaszczemy jedną dłonią drugą dłoń)

Mocno się ściskały, (podajemy sobie dłonie w uścisku)

A na koniec pomachały. (machamy do dzieci, mówiąc: „Pa, pa!”)

Indeks górny Źródło: Zabawy paluszkowe (s. 9), K. Sąsiadek, 2005, Media Rodzina. Indeks górny koniec^{Źródło: Zabawy paluszkowe (s. 9), K. Sąsiadek, 2005, Media Rodzina.}

Bibliografia

Małe Nutki (b.d.). Głośno – cicho. Pobrane 19.06.2024 z: https://www.youtube.com/watch?v=46qCVuKmhyg

Sąsiadek, K. (2005). Zabawy paluszkowe (s. 9). Media Rodzina.

Śpiewające Brzdące (b.d.). Cicho – głośno. Pobrane 19.06.2024 z: https://www.youtube.com/watch?v=rOuvaOIStXU